Dario Argento to twórca, który z właściwym sobie talentem buduje akcję na serii absurdalnych, a zarazem przerażających scen, wypełniając nimi swoje filmy po brzegi. Ale jest on także nie byle jakim technikiem, którego styl zawiera całą gamę barokowego przepychu, od kolorowych filtrów począwszy, aż do szatańskiego, elektronicznego rocka, brzmiącego niczym wrzask pięciuset kotów, którym zgodnie depcze się po ogonach. “Suspiria” to uderzeniowa dawka wyrafinowanego, utrzymanego w klimacie gotyku, strachu i przerażenia filmu.
Młoda amerykańska tancerka rozpoczyna studia w jednej ze słynnych szkół baletowych w Europie. W mieszkaniu, w którym mieszka niepokoją ją dziwne odgłosy i zdarzenia. Wkrótce przekona się, że za fasadą szkoły baletowej kryje się inna, przerażająca instytucja.
!["Straszny film" w czasach obrażania się. Czy mamy prawo w ogóle się jeszcze śmiać? [OPINIA]](https://v.wpimg.pl/ZmM3OGRkdQwsUTl0fRB4GW8JbS47SXZPOBF1ZX1Yb101HCkuPg4oCD1cYSAgHioMOkNhNz5EOx0kHDl2fQ8zHj1fLj59DjcPKFdgIWVebgkrAntqZl1uXmAHLnQxRjhde1Vic2ddPAsuBHcjNgk7TzA)
