Sean Bean

Urodził się 17 kwietnia 1959 roku w Sheffield w hrabstwie South Yorkshire w Wielkiej Brytanii. Po dziś dzień zachował charakterystyczny, yorkshire’owski akcent. Jego ścieżka do prestiżowej Royal Academy of Dramatic Arts była dość kręta – jako niepokorny, zbuntowany nastolatek często zmieniał szkoły, po drodze imając się wielu dziwacznych zajęć. Studia aktorskie ukończył w 1983 roku, szybko debiutując na scenie (rola Tybalta w adaptacji „Romeo i Julii” 1983) i na ekranie (brytyjski dramat TV „Zimowy lot” 1984).

** Jego filmowym debiutem była drugoplanowa rola w biograficznym filmie „Caravaggio” (1986) w reżyserii uznanego twórcy brytyjskiego kina niezależnego - Dereka Jarmana, z którym spotkał się ponownie trzy lata później na planie „Wojennego requiem” (1989).**

W międzyczasie sporo występował na scenie jako członek Royal Shakespeare Company, zaliczył też udany występ u boku Melanie Griffith, Stinga i Tommy’ego Lee Jonesa w kryminalnym „Burzliwym poniedziałku” Mike’a Figgisa (1988).

Zanim dał się poznać hollywoodzkiej publiczności jako czarny charakter w sensacyjnym „Czasie patriotów” z Harrisonem Fordem (1992), pokazał się od bardziej romantycznej strony w kostiumowych filmach TV: „Lorna Doone” (1990) i „Clarissa” (1991) oraz zachwycił publiczność jako syn Richarda Harrisa w „Polu” Jima Sheridana (1990).

W 1993 roku po raz pierwszy pojawił się jako major Richard Sharpe w historycznym filmie TV „Strzelcy Sharpe’a” Toma Clegga. Do roli walecznego żołnierza ery napoleońskiej wracał blisko 20 razy na planie takich filmów, jak m.in. „Honor Sharpe’a”, „Drużyna Sharpe’a”, „Oblężenie”, „Waterloo Sharpe’a”, czy „Zemsta majora Sharpe’a”. Choć okres największej popularności cyklu zamyka się w latach 1993-97, całkiem ostatnio zdecydowano się na kontynuację serii („Misja pułkownika Sharpe’a” 2006).

Międzynarodowy rozgłos udało mu się zyskać przede wszystkim dzięki znakomitym kreacjom czarnych charakterów. Prócz roli we wspomnianym „Czasie patriotów”, do obszernej galerii negatywnych bohaterów w jego wykonaniu zaliczają się też: rola podłego lorda Fentona w odcinkowym sequelu „Przeminęło z wiatrem”, zatytułowanym „Scarlett” (1994), kreacja „złego” agenta 006 w bondowskim „GoldenEye” (1995), eksperta od broni w „Ronine” (1998), męża – awanturnika w „Chłopcach z Essex” (2000), czy porywacza i złodzieja w „Nikomu ani słowa” z Michaelem Douglasem (2001).

Jednocześnie potrafił pozostać wiarygodnym odtwórcą skrajnie odmiennych ról - dobrze sprawdził się jako Wroński w ekranizacji „Anny Kareniny” z Sophie Marceau w roli tytułowej (1997) i waleczny, dumny, ale podatny na pokusy wojownik Boromir w trylogii „Władca Pierścienia” (2001-2003). Szalona popularność epickiego dzieła Petera Jacksona zapewniła aktorowi stałe miejsce w Hollywood. W kolejnych latach wziął udział w tak głośnych produkcjach, jak: thriller akcji sci-fi „Equilibrium” Kurta Wimmera (2002), zrealizowana z wielkim rozmachem „Troja” Wolfganga Petersena (2004), przygodowy, niezbyt ambitny „Skarb narodów” z Nicolasem Cagem (2004), przerażający thriller „Plan lotu” z Jodie Foster (2005), czy pamiętna produkcja akcji sci-fi „Wyspa” ze Scarlett Johansson (2005).

Ostatnio dość często pojawiał się w filmach z gatunku horroru („Życie za śmierć” z Marią Bello 2005, „Silent Hill” 2006, remake głośnego „Autostopowicza” 2007). Wystąpił też w dwóch różnych filmach o bardzo podobnych tytułach: „Daleka północ” (ang. „North Country” 2005) z Charlize Theron i Woodym Harrelsonem oraz tragiczny, kanadyjsko-brytyjski obraz o miłości „Far North” (2007).

Po kreacji jednej z głównych ról w brytyjskim kryminale „Eliminator” z Bobem Hoskinsem i Dannym Dyerem (2007), raz jeszcze zmierzył się z postacią Sharpe’a w filmie „Sharpe’s Peril” oraz dołączył do obsady serialu przygodowego „Crusoe” (2008).

Ostatnim projektem z jego gwiazdorskim, pierwszoplanowym udziałem jest thriller „Ca$h” (2009).