Whiplash

Początkowo, Andrew jest tylko „zmiennikiem”, a jego zadanie ogranicza się do przewracania stron z nutami „głównemu” perkusiście. Podczas konkursu, w którym ma zagrać zespół, okazuje się, że wskutek przypadku czy też sabotażu głównemu perkusiście giną nuty. Andrew, który nauczył się ich na pamięć ma szansę zagrać. Chociaż zraża to do niego kolegów z zespołu, wygrywają konkurs, a Andrew zostaje nowym pupilkiem Fletchera.

Dzięki akceptacji nauczyciela, Andrew w końcu zbiera się na odwagę i zaprasza na randkę Nicole, kasjerkę z lokalnego kina, w której się do tej pory skrycie kochał. Na randce, Andrew jest jednak tak bardzo pochłonięty muzyką, że stanowi to zagrożenie dla jego najbardziej szczerych romantycznych uniesień.

Niemal maniakalne wysiłki Andrew zmierzające do osiągnięcia perfekcji są dodatkowo napędzane balansującą na krawędzi taktyką psychologiczną Fletchera. Rodzina Andrew ledwie poznaje ogarniętego obsesją, siedzącego przy stole z kamienną twarzą młodego człowieka. Im bardziej zbliża się do perfekcji tym węższe staje się grono jego przyjaciół, a ostatecznie pozostaje mu tylko Fletcher. I nawet ta relacja zostaje zagrożona przez olbrzymie ambicje Andrew. Filmowa podróż, którą można alternatywnie postrzegać jako pogrążanie się w szaleństwie lub wznoszenie ku wielkości osiągnie swoje crescendo na scenie Carnegie Hall, która nigdy nie wybacza.