ycipk-12w2hl
ycipk-12w2hl

Bronisław Pawlik - Najnowsze informacje

Trwa ładowanie...
Zdjęcie
Podziel się
ycipk-12w2hl

Charakterystyczny, nieżyjący już aktor teatralny, filmowy i radiowy. W ciągu swojej półwiecznej kariery udało mu się stworzyć 130 ról filmowych i blisko 200 kreacji teatralnych. Szerokiej publiczności dał się zapamiętać m.in. z komediowych występów u Stanisława Barei, z roli Ignacego Rzeckiego w telewizyjnej ekranizacji „Lalki” Ryszarda Bera oraz z szeroko zakrojonej działalności kabaretowej (Kabaret Starszych Panów, Szpak, Dudek). Znany z udziału w produkcjach dla młodych widzów (m.in. w popularnej w latach 60. wieczorynce „Miś z okienka”).

Urodził się 8 stycznia 1926 roku w Krakowie. Zanim w ogóle zajął się aktorstwem, w czasie okupacji pracował jako robotnik na kolei. W 1947 roku ukończył krakowskie Studio Dramatyczne Iwo Galla, a później, w 1956 roku także Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (bez dyplomu). Grał w teatrach w Krakowie, Łodzi i Gdańsku (tam, w 1946 roku, zadebiutował na scenie), zanim przeprowadził się do Warszawy, gdzie, począwszy od lat 50. występował na scenach teatrów: Narodowego (1952-54, 1955-57), Polskiego (1954-55, 1960-74, 1988-89), Ateneum (1957-60), Powszechnego (1974-88) i Współczesnego (od 1989 roku). Stale związany był ze sceną Teatru TV – niemal połowa z ogółu dramatycznych ról Pawlika stworzona była właśnie tam.

* Jego debiutem filmowym była rola w „Celulozie” Jerzego Kawalerowicza (1953). Od samego początku kariery, regularnie współpracował z Janem Rybkowskim (m.in. wojenno-sensacyjne „Godziny nadziei” 1955, „Inspekcja pana Anatola” 1959), ważną rolę zagrał u Kazimierza Kutza w „Krzyżu walecznych” (1958), a za występ w wojennym „Orle” Leonarda Buczkowskiego otrzymał Srebrny Medal na MFF w Moskwie (1959).*

W 1960 roku po raz pierwszy zagrał u Stanisława Barei, jako odtwórca głównej roli w komedii „Mąż swojej żony”. Później zagrał u niego w: „Nie ma róży bez ognia” (1974), „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz” (1978), kultowym „Misiu” (1980) i serialach: „Alternatywy 4” (1983) i „Zmiennicy” (1986).

Świetny w kreacjach komediowych, wystąpił również w szeregu innych filmów z tego gatunku: „Ostrożnie Yeti” Andrzeja Czekalskiego (1960), „Klub kawalerów” Jerzego Zarzyckiego (1962), „Smarkula” Leonarda Buczkowskiego (1963), „Piekło i niebo” (1965) oraz „Komedie pomyłek” (1967) Stanisława Różewicza, „Nowy” (1970), „Kłopotliwy gość” i „Niebieskie jak Morze Czarne” Jerzego Ziarnika (1971), „Nie ma mocnych” Sylwestra Chęcińskiego (1974), „Filip z konopi” Józefa Gębskiego (1981), „Och, Karol” Romana Załuskiego (1985), „Misja specjalna” Janusza Rzeszewskiego (1987), „Lepiej być piękną i bogatą” Filipa Bajona (1993), „Nic śmiesznego” Marka Koterskiego 1995, czy „Szabla od komendanta” Jana Jakuba Kolskiego (1996), by wymienić te najbardziej znane.

ycipk-12w2hl

Dał kilka znaczących występów w filmach wojennych - u Ewy i Czesława Petelskich w „Naganiaczu” (1963) i „Don Gabrielu” (1966), u Witolda Lesiewicza w „Nieznanym” (1964), u Jana Łomnickiego w „Nagrodach i odznaczeniach” (1974), u Henryka Bielskiego w „Gwiazdach porannych” (1979) oraz u Stanisława Jędryki w „Umarłem, aby żyć” (1984) i „Po własnym pogrzebie” (1989).

* W 1988 roku otrzymał jedyną w karierze nagrodę na FPFF w Gdyni, za drugoplanową rolę w „Tabu” Andrzeja Barańskiego. W tym samym roku zagrał też u Krzysztofa Kieślowskiego w „Dekalogu VIII”.*

Pojawił się w wielu ekranizacjach znanych powieści – jako alchemik w „Hrabinie Cosel” Jerzego Antczaka (1968), kowal Michał, zięć Boryny w „Chłopach”(1972) i niespełniony poeta w „Granicy” (1977) Jana Rybkowskiego, Larive w „Spowiedzi dziecięcia wieku” Marka Nowickiego (1985), Orłowski w „Komediantce” Jerzego Sztwiertni (1986), czy wreszcie, jako Ignacy Rzecki w „Lalce” Ryszarda Bera (1977, Złoty Ekran, nagroda aktorska na Festiwalu Polskiej Twórczości Telewizyjnej, Nagroda Przewodniczącego Komitetu d/s Radia i Telewizji „za całokształt współpracy artystycznej z TVP, ze szczególnym uwzględnieniem kreacji Rzeckiego”). Z Berem spotkał się później niejednokrotnie, na planie takich filmów, jak: „Thais” (1983), „Kanclerz”, „Żelazną ręką” (oba 1989), „Niech żyje miłość” (1991) i „Kamień na kamieniu” (1995).

Był jedną z gwiazd tak znanych seriali, jak: „Stawka większa niż życie” (1967-68), „Polskie drogi” (1976), „Doktor Murek” (1979), „Rodzina Połanieckich” (1979), „Kariera Nikodema Dyzmy” (1980) i „Bank nie z tej ziemi” (1993-94).

Od początku kariery związany z produkcjami dla młodych widzów, najbardziej zasłynął z udziału w serialach: „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa” Mieczysława Waśkowskiego (1966), „Siedem życzeń” Janusza Dymka (1984), „Urwisy z doliny młynów” (1985) i „Żegnaj Rockefeller” Waldemara Szarka (1992), w ekranizacjach: „Historii żółtej ciżemki” Sylwestra Chęcińskiego (1961) i „Akademii pana Kleksa” Krzysztofa Gradowskiego (1983), czy w filmach Janusza Łęskiego: „Kłusownik” (1980) i „Na tropach Bartka” (1982).

ycipk-12w2hl

Ostatnie występy filmowe aktora, to rola u Filipa Bajona w historycznym „Poznaniu’56” (1996), u Tomasza Wiszniewskiego w koprodukcji polsko-amerykańsko -niemieckiej „Where Eskimos Live” (2001) i u Andrzeja Barańskiego we „Wszystkich świętych” z telewizyjnego cyklu „Święta polskie” (2002). Teatr równie chętnie widział Pawlika w rolach komediowych – często kreował on postacie błaznów, czy klaunów, umiejętnie pokazując całą ich złożoność, wielokrotnie grał też w repertuarze fredrowskim (m.in. jako Cześnik w „Zemście” 1978), ale nie tylko. Jedną z jego najbardziej znanych ról scenicznych jest niejednokrotnie nagradzana, tytułowa kreacja w „Sprawie Dantona” w reżyserii Andrzeja Wajdy (1975).

* Był nie tylko znanym, ale też bardzo cenionym aktorem. Otrzymał szereg nagród i wyróżnień państwowych, takich, jak m.in. odznaczenie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1965), nagroda Ministra Kultury i Sztuki (1967), trzy nagrody Komitetu d/s PRiTV za wybitne kreacje aktorskie w programach TV i PR (1967-68, 1975), odznaka 1000-lecia (1967), nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia w dziedzinie teatru za osiągnięcia artystyczne w dziedzinie aktorstwa (1981) oraz Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatru (2001).*

Zmarł 6 maja 2002 roku w Warszawie. Został pochowany na Powązkach.

ycipk-12w2hl
Data urodzenia

08.01.1926

Miejsce urodzenia

Kraków

Data śmierci

06.05.2002

Filmografia

Bez miłości (1980) (lekarz)

Walet pikowy (1960) (Ignac)

Co mi zrobisz jak mnie złapiesz (1978) (fotograf Roman Ferde)

Niech żyje miłość (1991) (mecenas)

Wszyscy święci (2002) (Bogdan)

Chłopi (1973) (1973) (Michał)

Dekalog, osiem (1988) (sąsiad Zofii)

Historia żółtej ciżemki (1961) (Gregorius)

Ewa chce spać (1957) (policjant Ciapała)

Bariery (1985) (profesor)

Tam, gdzie żyją Eskimosi (2002)

Miś (1980) (Stuwała, pracownik klubu Tęcza)

Nic śmiesznego (1995)

Zezem (1976)

Mistrz tańca (1968) (Józef)

Wiktoryna, czyli czy pan pochodzi z Beauvais? (1971) (Oberżysta)

Najlepszy kolega (1970) (Adam Adamczyk)

Klowni (1975)

Fachowiec (1987) (Majster Walicki)

Niewiarygodne przygody Marka Piegusa () (Redaktor)

Sceny nocne (1989) (Wojciech Stanisławowicz)

Ziemia obiecana (serial) () (Żebrak)

Szkice warszawskie (1969) (Właściciel chevroleta)

Tajny detektyw (1977) (Jubiler Florian Winiarski)

Dziewczyna z Mazur () (on sam)

Zielona miłość () (Karol)

Celuloza (1953) (Leon)

Tabu (1987) (organista)

Tysiąc talarów (1959) (Marek Drapka)

Mąż swojej żony (1960) (Michał Karcz)

Ciosy (1980) (Janusz Obrocki)

Marynia (1983) (Profesor Waśkowski)

Wielka, większa i największa (1963) (Bronek)

Orzeł (1959) (Mat Rokosz)

Poślizg (1972) (Właściciel fiata)

Katarynka (1967) (Fitulski)

Krzyż walecznych (1958) (Florczak)

Nie ma mocnych (1974) (Dyrektor PGR)

Piłkarski poker (1988) (Bronek, działacz starej daty w Powiślu)

ycipk-12w2hl
ycipk-12w2hl