Film Atoma Egoyana wpisuje się w stereotyp hollywoodzkiego remake’u, który już z założenia musi być większy, szybszy i głośniejszy od oryginału. Dlatego też w „Chloe”, przeróbce francuskiego thrillera „Nathalie…” więcej jest seksu i napięcia, a samą narrację poprowadzono żwawiej i bardziej zdecydowanie. Przyziemna w gruncie rzeczy opowieść o zdradzie i pożądaniu stała się przez to raczej bezrefleksyjnym ćwiczeniem gatunkowego sznytu, a emocjonalne rozedrganie tytułowej bohaterki – tanią melodramą.
Egoyan, od lat snujący historie o zmysłowym uwiedzeniu, zapędził się w kozi róg. W jego nowym filmie zabrakło sugestywnej aury tajemniczości i anatomii pożądania, którymi cechowały się popularniejsze z jego filmów, a tytułowej bohaterce postawiona zostaje diagnoza zawstydzająco prosta.
Chloe (zjawiskowa Amanda Seyfried)
nie jest jednak główną bohaterką filmu. Reżyser posługuje się nią tak, jak przynajmniej początkowo robi to Catherine (Julianne Moore)
, 50-letnia ginekolog podejrzewająca męża (Liam Neeson)
o romans. By dowieść celności swoich przypuszczeń, kobieta płaci młodziutkiej call-girl, by uwiodła jej męża. Wkrótce okazuje się jednak, że to ona pozostaje pod największym wpływem pięknej Chloe.
Ładnie sfilmowany i nieźle zagrany thriller psychologiczny Egoyana ślizga się na uproszczonych analizach i wyzutych schematach, które odbierają mu nie tylko wiarygodność, ale też okradają go z wachlarza emocjonalnych doznań. Szkoda. Przede wszystkim reżysera, który jeszcze nie tak dawno kusił znacznie skuteczniej, choćby w „Gdzie leży prawda”.
Wydanie dvd
Obraz panoramiczny, dźwięk pięciokanałowy, ale samo wydanie gołe – w dodatkach tylko zwiastun.
