John Goodman

Urodził się 20 czerwca 1952 roku w St. Louis w stanie Missouri w niezamożnej rodzinie. Jego ojciec pracował na poczcie i zmarł na atak serca, kiedy John miał niespełna 2 lata, zostawiając samotną matkę z trójką dzieci. Największą, nastoletnią pasją przyszłej gwiazdy wcale nie było szkolne kółko teatralne, ale amerykański futbol. Jako jeden z najlepszych graczy w szkole, tuż po maturze w 1970 roku, został sportowym stypendystą Southwest Missouri State University.

Aktorem został przez nieszczęśliwy wypadek, kiedy z powodu odniesionej kontuzji nie mógł kontynuować studiów i kariery sportowej. Wtedy właśnie postanowił wykorzystać dany mu potencjał w postaci pełnej uroku osobistego, przesympatycznej powierzchowności i rozpoczął studia aktorskie. Po ich ukończeniu, w 1975 roku udał się do amerykańskiej mekki teatru - Nowego Jorku.

Grał w reklamach telewizyjnych i różnych, off-broadwayowskich teatrach (m.in. w inscenizacji „Snu nocy letniej” w wersji disco 1978), w 1977 roku zaliczył nawet debiut filmowy w maleńkiej roli w filmie „Jailbait Babysitter”, a w 1979 roku zadebiutował na Broadwayu w sztuce „Loose Ends”.

** Pierwszym znaczącym występem filmowym Goodmana była rola w filmie sensacyjnym „Dopaść Ediego” z Kirkiem Douglasem (1983), często uważana za właściwy debiut ekranowy aktora.**

Do końca lat 80-tych pojawiał się przeważnie w drugoplanowych rolach w różnego typu produkcjach (dramat „Kochankowie Marii” 1984, biograficzne „Słodkie marzenia” 1985, komediowa „Włamywaczka” 1987, kryminalny „Wielki luz” 1987, romantyczne „Bożyszcze tłumów” 1988), często wcielając się w postać życzliwych przyjaciół głównych bohaterów. W 1987 roku po raz pierwszy zetknął się z braćmi Coen, grając w komedii kryminalnej „Arizona Junior”. W kolejnych latach wystąpił w innych, podpisanych przez nich produkcjach: w nagrodzonym Złotą Palmą w Cannes „Bartonie Finku” z Johnem Turturro (1991, nominacja do Złotego Globu), fantastycznym „Hudsucker Proxy” (1994), słynnym „Big Lebowskim” z Jeffem Bridgesem (1998, nominacja do Golden Satellite Award) i westernowym „Bracie, gdzie jesteś?” z Georgem Clooneyem (2000).

** Przełomową rolą w karierze Goodmana była kreacja męża tytułowej „Roseanne” i ojca rodziny, Dana Connera w międzynarodowej sławy produkcji telewizyjnej (1988-97, dwie American Comedy Award, Złoty Glob oraz trzy dalsze nominacje do tej statuetki, siedem nominacji do Emmy oraz nagroda People’s Choice). Sitcom przyniósł aktorowi ogromną popularność, a tym samym – atrakcyjne propozycje występów filmowych, których prawdziwe zatrzęsienie przeżywał szczególnie na początku lat 90-tych.**

Zagrał w horrorze „Arachnofobia” (1990), wystąpił w komedii romantycznej „Urodzeni wczoraj” (1993) z Melanie Griffith i Donem Johnsonem i wykreował postać tytułowej legendy baseballu w biograficznej produkcji „Babe” (1992).

Młodsza publiczność pokochała go za rolę Freda Flinstone’a w głośnej, familijnej produkcji „Flinstonowie” (1994), za gwiazdorski występ w „Pożyczalskich” (1997) oraz za bogatą działalność w zakresie dubbingu do filmów animowanych (m.in. jako Święty Mikołaj w „Rudolf czerwononosy renifer” 1998).

** W 1995 roku otrzymał dwie nominacje do Emmy - za rolę Stanleya Kowalskiego w telewizyjnej adaptacji sztuki Tennesse Williamsa „Tramwaj zwany pożądaniem” oraz za rolę gubernatora Luizjany w biograficznym, wyprodukowanym przez siebie dramacie „Gruba ryba”. Statuetkę Emmy zdobył dopiero za 10-tym razem, za gościnny występ w serialu „Studio 60” (2007).**

W ciągu wszystkich lat kariery, miał okazję współpracy z takimi reżyserami, jak Steven Spielberg (melodramat fantasy „Na zawsze” 1989), Mike Nichols (komedia „Z księżyca spadłeś?” 2001, inscenizacja „Mewy” 2001), Todd Solondz („Opowiadanie” 2001) i Martin Scorsese („Ciemna strona miasta” 1999).

Jednym z ostatnich filmów z jego udziałem jest komedia „Evan Wszechmogący” (2007) i produkcja braci Wachowskich „Speed Racer” (2008).

Zobacz: Najlepsze filmy SF 2016 roku