Marek Probosz

Maria Probosz na ekranie emanowała pewnością siebie, często występowała w rozbieranych scenach, przez co okrzyknięto ją seksbombą PRL-u. Ale prywatnie była zupełnie inna. Pochodząca z rozbitej rodziny, przez lata wikłała się w nierzadko toksyczne związki, była uzależniona od mężczyzn obecnych w jej życiu. Po latach pojawiła się nadzieja na lepszą przyszłość, gdy spotkała swoją młodzieńczą miłość.

Byli najpiękniejszą parą PRL-u – młodzi, zdolni, cieszący się ogromną sympatią publiczności i gotowi na kolejne wyzwania zawodowe. Wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Ślub wzięli raptem po kilku miesiącach znajomości, a ich uczucie elektryzowało dziennikarzy i widzów. Szybko się jednak okazało, że wspólne życie nie jest im pisane.

O tym, że zostanie aktorem, postanowił już jako 6-latek – i w tym przypadku nie skończyło się tylko na dziecięcych marzeniach. Uważano go za dobrze rokującego, niezwykle obiecującego młodego artystę; nie mógł więc narzekać na brak propozycji. I pewnie zrobiłby w kraju znacznie większą karierę, gdyby po intensywnej zawodowo dekadzie, zirytowany sytuacją polityczną i niepowodzeniem w życiu miłosnym, nie zdecydował się na wyjazd z kraju.

Po obejrzeniu filmu Agnieszki Holland i Kasi Adamik nadal nie wiem, po co wracać do Janosika. Nie jest to aż tak ważna czy kontrowersyjna postać w naszej historii i kulturze, by trzeba ją było demitologizować, weryfikować, lustrować itd. Być może, ten film jest ważniejszy dla Słowaków, skoro mieli nam za złe, że zabraliśmy ich bohatera i przerobiliśmy na polskiego bojownika o wolność i sprawiedliwość. W końcu scenariusz napisała Eva Borusovicova, która ponoć nawet się kiedyś z Janosika doktoryzowała. Wierność faktom nie zawsze jednak sprawdza się w kinie - ono wymaga raczej „twórczej zdrady”.