Komentuje sytuację w Polsce. "Najlepszy! Tacy Polacy jak Pan to skarb"

Lech Dyblik urodził się 30 sierpnia 1956 roku w Złocieńcu, małym mieście w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim. Dzieciństwo miał trudne, naznaczone alkoholizmem ojca. "Dorastałem w cieniu awantur, czekając z matką, kiedy i w jakim stanie ojciec wróci. Miałem dla niego wyłącznie najgorsze uczucia. Dopiero po latach spojrzałem na tego człowieka inaczej. Przecież wyrósł w domu, gdzie dziadek pił. Skąd miał mieć inne wzorce radzenia sobie z emocjami?" - wyznał aktor w rozmowie z Plejadą.

Nic więc dziwnego, że Lech pragnął jak najszybciej wyrwać się z rodzinnych stron. Najpierw był ogólniak w Koszalinie, a potem studia na PWST w Krakowie. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu został zatrudniony w Teatrze Narodowym w Warszawie. Jak wspominał, na początku wiodło mu się doskonale, był lubiany, miał mnóstwo znajomych, nie narzekał też na brak pieniędzy. Niestety, historia lubi się powtarzać…

"Nieszczęście uzależnienia zawsze zaczyna się w dzieciństwie. Często człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, że przeszłość wywiera na niego taki wpływ. A potem wszystko wraca jak bumerang. (…) Piło się w Złocieńcu, gdzie dorastałem. Jak to w małym miasteczku. Piliśmy w Szkole Teatralnej w Krakowie, bo wygłupialiśmy się i bawili noce i dni. Jak to studenci" – opowiadał.

"Nie dostrzegłem granicy, za którą zaczął się problem. W pewnym momencie zabawa się skończyła i zaczęła degrengolada. Czułem się jak szafka od zlewozmywaka" – przyznał Dyblik. Imprezował do upadłego, pił coraz więcej, błyskawicznie roztrwaniając całą swoją gażę. Znalazł się na samym dnie, był w fatalnej kondycji psychicznej i fizycznej. Sam już nawet nie wierzył, że uda się mu pokonać chorobę.

"Zanim podjąłem leczenie, myślałem, że samobójstwo będzie najlepszym pomysłem. Uważałem, że moje życie nie ma sensu, szkoda wysiłku. Dziękuję Bogu, że nie skończyłem ze sobą. Okazało się, że moje życie jest atrakcyjne i pełne satysfakcji" -  zwierzył się w rozmowie z Anną Gębalską-Berekets z serwisu Aleteia.

Zmienił sposób myślenia i nastawienie do życia. Zaczął nad sobą pracować, uczyć się języków: angielskiego, francuskiego, rosyjskiego. Przez cztery lata ćwiczył grę na gitarze i został pieśniarzem. W 2011 roku wydał debiutancką płytę pt. "Bandycka dusza". Został ojcem trzech córek. Nie pije alkoholu od blisko 30 lat.

Dyblik wciąż występuje w filmach, serialach, na scenie, a na Instagramie publikuje krótkie filmiki, w których z przekąsem, z przymrużeniem oka, ale czasami dosadnie, komentuje rzeczywistość. Jedno z ostatnich nagrań rozpoczął od słów: "Pojawiają się głosy na temat potrzeby pojednania, zasypania tej wyrwy, która podzieliła naród".

Następnie Dyblik opowiedział internautom ciekawą historię z czasów stalinowskich o profesorze, który został wyrzucony ze Związku Historyków Sztuki. W czasach odwilży chciano "jakoś pozamiatać brudy, w jakiś sposób przeprosić kolegów", zorganizowano w związku z tym specjalną debatę. Wówczas zaproszony na Wawel profesor zadaje fundamentalne pytanie: "wejść czy nie wejść?". - Przy stole konsternacja, ale po chwili mówią: "Ależ oczywiście, zapraszamy panie profesorze. A on powiedział: "Nie was się, ch..e, pytam. Sumienia się pytam".

"Najlepszy komentarz, jaki usłyszałam w tej sprawie" - skomentowała jedna z internautek. "Złoto" - dodała Sonia Bohosiewicz. "Tacy Polacy jak Pan to skarb" - napisał ktoś inny.

Miliony wyświetleń "Obcy: Ziemia", katastroficzny finał "I tak po prostu" i mieszane uczucia po "Nagiej broni". O tym w nowym Clickbaicie. Znajdź nas na Spotify, Apple Podcasts, YouTube, w Audiotece czy Open FM. Możesz też posłuchać poniżej: