Wesele (1972)

Filmowa adaptacja dramatu S. Wyspiańskiego. Film ten według zamysłu autorów miał przełamać teatralność ‘Wesela’, przy zachowaniu oryginalnego, wierszowanego tekstu. Film zaczyna się pod kościołem Mariackim, skąd orszak weselny rusza do Bronowic, gdzie rozpoczyna się całonocna zabawa w dusznej chacie, przepełniona symbolizmem. Pan Młody jest inteligentem, a Panna Młoda pochodzi z chłopskiej rodziny. Goście również wywodzą się z obu stanów. Zabawa szybko się rozkręca. Nocą pod dach Gospodarza przybywa Rachela, młoda Żydówka o wrażliwej, “poetycznej” duszy. To ona, ulegając weselnej euforii, “zaprasza” na zabawę Chochoła, stojącego za oknem. W wesoły gwar weselnej biesiady niepostrzeżenie wsącza się aura niesamowitości.