"13 dni do wakacji". Zatrważający polski horror

Reżysera Bartosza M. Kowalskiego możecie kojarzyć z hitu Netfliksa "W lesie dziś nie zaśnie nikt". Promowany jako "pierwszy polski slasher" film okazał się solidną rozrywką i udanym przeniesieniem gatunku na polski grunt (choć opinie na jego temat są mocno podzielone). Film był zrobiony z przymrużeniem oka i bardziej bawił, niż przerażał. Ale nie zabrakło w nim też kilku krwawych scen.

Od tamtej pory reżyser konsekwentnie realizuje horrory, próbując różnych ich odmian. Jego filmy budzą mieszane odczucia. Pewnie po części dlatego, że tradycja horroru w Polsce w zasadzie nie istnieje. Poza legendarną "Wilczycą" i kilkoma arthouse’owymi tytułami, jak "Monument" Jagody Szelc czy "Wilkołak" Adriana Panka, nie mamy polskich horrorów, a widzowie nie są przyzwyczajeni, że w Polsce można robić kino gatunkowe inne niż komedia romantyczna czy kryminał.

Tymczasem Kowalski konsekwentnie realizuje kolejne projekty – bardziej lub mniej udane - poniekąd na przekór niepochlebnym opiniom i pod prąd mainstreamowi. A to sprawia, że z pewnością jest twórcą interesującym i wartym obserwowania.

"13 dni do wakacji" to horror typu home invasion. Grupa nastolatków spotyka się na domówce w nowoczesnej willi. Jednak smart home wymyka się spod kontroli, a dom staje się pułapką. Problem zaczyna się, gdy okazuje się, że oprócz nich w domu jest morderca w dziwnej masce, który zaczyna zabijać jedno po drugim.

"13 dni do wakacji" mógłby trochę lepiej budować napięcie i dać nam nieco więcej czasu na zżycie się z bohaterami, zanim zacznie się rzeź. Ale i tak oferuje mroczny klimat i mocne sceny, na których momentami trudno wysiedzieć. W jedną z głównych ról wciela się Katarzyna Gałązka, która śmiało mogłaby zostać polską scream queen (aktorka kojarzona z występami w horrorach, w których gra ofiarę lub protagonistkę), gdyby w naszym kraju kręciło się więcej horrorów. Aktorka świetnie wygrywa strach, który dzięki temu udziela się widzom.

Mocną stroną "13 dni do wakacji" jest jego nieprzewidywalność. Przez cały film twórcy mylą tropy, wodząc widza za nos. Kiedy wydaje nam się, że wiemy już, kto jest mordercą i jak może skończyć się ta historia – kolejny zwrot akcji burzy naszą koncepcję. Aż do finału, który wbija w fotel.

Ostatnie sceny i ponury wydźwięk tej produkcji są zatrważające na innym niż tylko filmowy poziomie. Kowalski, poruszając się w obrębie gatunku, serwuje nam bowiem mroczny dramat i gorzką refleksję nad źródłem zła. A najbardziej zatrważające jest to, że inspiracją dla tego filmu były historie, które wydarzyły się naprawdę.

Karolina Stankiewicz, dziennikarka Wirtualnej Polski

Tragiczna historia "Supermana", Christophera Reeve’a, obrzydliwe sceny w horrorze "Together" i nowe perełki w streamingu. O tym w nowym Clickbaicie. Znajdź nas na Spotify, Apple Podcasts, YouTube, w Audiotece czy Open FM. Możesz też posłuchać poniżej: