George Miller

Podczas oczekiwania na pracę w szpitalu po ukończeniu studiów medycznych, Dr George pracował na budowie, kiedy spadające z sufitu cegły o mało go nie zmiażdżyły. Jak mówi - “przeżyłem wówczas egzystencjalny szok. Wsiadłem na swój motor i pojechałem 600 mil na Uniwersytet w Melbourne, gdzie prowadzono po raz pierwszy warsztaty filmowe. Zapisałem się na nie i uczyłem się z wielką pasją. Spotkałem się tam z Byronem Kennedy’m, z którym mieliśmy takie same poglądy jak należy robić filmy”.

Miller powrócił do realności jako praktykant lekarski w St. Vincent’s Hospital i spędzał weekendy kręcąc krótkometrażowe, eksperymentalne filmy. Po trwającym dwa lata przymusowym urlopie od filmowania, on i Kennedy spotkali się podczas czterodniowego, wielkanocnego weekendu i postanowi zacząć wszystko od początku. Oszczędzając każdego centa, udało im się zgromadzić 1500 dolarów i nakręcić “Violence in the Cinema, Part One”, 14 minutową parodię współczesnych filmów o przemocy. Otrzymali za niego dwie nagrody Australian Film Institute. Film był pokazywany na wielu festiwalach, gdzie spotkał się z dobrym przyjęciem, co dało im odwagę, aby spróbować swych sił w filmie fabularnym. W 1972 roku utworzyli firmę Kennedy Miller, mając już pomysł na ich pierwszy film.

Do 1979 roku udało im się zgromadzić niewielką sumę jak na produkcję filmu 350 tyś. dolarów i przystąpić do produkcji “Mad Maxa”.

Poza kolejnymi częściami Mad Maxa ten reżyser, producent i scenarzysta tworzył takie filmy jak “Babe - świnka z klasą”, “Babe - Świnka w mieście”, “Olej Lorenza” czy “Czarownice z Eastwick”.