Zabiły ją platynowe loki? Kulisy przedwczesnej śmierci Jean Harlow

Jean Harlow pozostawała hollywoodzkim ucieleśnieniem męskich marzeń. W latach 30. XX wieku podbijała amerykańskie ekrany u boku największych amantów tamtych czasów. Nie planowała kariery aktorskiej, a gdy ta odsłoniła się przed nią w pełnej krasie, cierpiała w złotej klatce. Choć wzdychali do niej widzowie, to nie zaznała szczęścia w miłości.

Czuła się samotna, a intensywny tryb życia i nieustanna obecność na planach filmowych przyczyniły się do jej problemów zdrowotnych. W chwili śmierci Jean Harlow miała zaledwie 26 lat. Tuż po jej nagłym odejściu zrodziły się spekulacje, jakoby do zatrucia i zgonu miała się przyczynić jej słynna, rozjaśniania fryzura.

Naprawdę nazywała się Harlean Carpenter. Przyszła na świat 3 marca 1911 roku w Kansas City. Jako jedynaczka była nieustannie rozpieszczana, ale takie wychowanie poza przywilejami miało też swoją toksyczną stronę. Matka dziewczynki wychowywała ją pod kloszem, chcąc uchronić przed całym złem tego świata. Po rozwodzie z ojcem przelewała na małą Harlean własne niespełnione ambicje. Dbała o jej wykształcenie, marząc o dniu, w którym dziewczynka odniesie sukces w branży rozrywkowej. Dla niej było już bowiem za późno na karierę aktorską.

O takiej ścieżce nigdy nie marzyła sama zainteresowana. Nie udało jej się jednak utrzymać buntu na dłużej. W 1927 roku po zawarciu pierwszego małżeństwa z przedsiębiorcą Charlesem McGrew Harlean przeniosła się do Los Angeles. Tam pewnego dnia podwiozła koleżankę do studia 20th Century Fox, gdyż dziewczyna spieszyła się na casting. Przypadkowe pojawienie się na terenie wytwórni zmieniło jej życie. Siedzącą w aucie Harlean wypatrzył jeden z łowców talentów.

W pierwszej chwili była nieugięta i odmawiała spróbowania swych sił w przemyśle filmowym. To jednak nie zniechęciło kierownictwa studia, które wysłało jej oficjalne zaproszenie na przesłuchanie. Wtedy wróciła nadopiekuńcza matka, która od próśb do gróźb zmusiła córkę do wykorzystania szansy. Ostateczne podjęcie decyzji przyczyniło się do rozpadu pierwszego małżeństwa gwiazdy. Mąż nie akceptował jej artystycznej ścieżki kariery i najwidoczniej przeczuwał zachwyt męskiej części publiczności nad ukochaną, wykazując przedwczesną zazdrość.

Na potrzeby rozpoznawalności Harlean przybrała pseudonim artystyczny. Wykorzystała do tego panieńskie nazwisko matki – Jean Harlow. Wybór jeszcze raz dowiódł silnej więzi łączącej ją z rodzicielką, a z drugiej strony ogromnego wpływu, jaki kobieta wywarła na jej życiowe decyzje.

Jean debiutowała w 1928 roku, gdy kino pozostawało jeszcze nieme. Prawdziwy przełom w jej karierze nastąpił dwa lata później wraz z premierą udźwiękowionej wersji filmu wojennego "Aniołowie piekieł". Publiczność szybko podłapała jej słynną kwestię z produkcji: "Czy byłbyś zszokowany, gdybym założyła coś wygodniejszego?". Kusiła z ekranu oraz igrała z miłością. Taki wizerunek z jednej strony ją zaszufladkował, a z drugiej – sprawił, że w latach 30. była najbardziej pożądaną twarzą Fabryki Snów.

Już w kolejnym roku Harlow partnerowała Jamesowi Cagneyowi, późniejszemu zdobywcy Oscara, w obrazie zapowiadającym kształtujący się gatunek filmu gangsterskiego "Wróg publiczny numer 1". Historia antybohatera wspinającego się po szczeblach kryminalnego półświatka odznaczała się stereotypowym wyobrażeniem o kobiecych postaciach, a także męską agresją. Strażników moralności oburzyła zwłaszcza scena, w której protagonista rozpryskuje grejpfruta wprost na twarzy irytującej go partnerki.

Ograniczająca klisza towarzyszyła Jean Harlow przez całą karierę – krótką, ale za to intensywną. Producenci i widzowie dostrzegali w niej uwodzicielkę, która doprowadza mężczyzn do zguby. Ów portret umacniały duety z największymi amantami dawnych lat. Z "królem Hollywood" – Clarkiem Gablem – Jean zagrała w sześciu filmach m.in. "Kaprysie platynowej blondynki" oraz "W twoich ramionach". Ekranowa para działała niczym magnez na odbiorców i gwarantowała sukces komercyjny wspólnych utworów.

Poza tym Harlow występowała u boku Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Roberta Taylora, Williama Powella, Spencera Tracy czy Charlesa Boyera – wszystkich, których nazwiska nie są dalekie miłośnikom klasyki amerykańskiego kina. Jean wyznaczała także trendy wśród rodaczek. Po premierze "Platynowej blondynki" (1931) zapanowała moda na odcień włosów aktorki.

W udzielanych wywiadach Jean utrzymywała, że to jej naturalny odcień, ale bardziej prawdopodobne, że korzystała z licznych produktów rozjaśniających pasma. Specjaliści sugerują stosowanie amoniaku oraz wybielacza Clorox.

Szał na platynowy blond wykorzystał kierujący wówczas karierą gwiazdy producent Howard Hughes. Rozpoczął szereg konkursów w całych Stanach Zjednoczonych, w których wygrana opiewała na 10 tys. dolarów, a wymogiem było uzyskanie przez uczestniczkę najbliższego koloru włosów do Jean Harlow. Przemyślany marketing napędzał rozgłos.

Za kulisami życie Jean Harlow przybierało niestety dramatyczny obrót. Była uwielbiana przez widzów ze wszystkich stron świata, ale skazana na samotność. Nieszczęście ją rujnowało, podobnie jak drugie małżeństwo z producentem filmowym Paulem Bernem. Pobrali się latem 1932 roku i przetrwali razem zaledwie dwa miesiące.

Mężczyzna był przemocowcem, który w trakcie jednego z ataków zbił ją drewnianą laską. We wrześniu tego samego roku został znaleziony martwy, co uczyniło z Jean Harlow bohaterkę skandalu. Śledczy musieli bowiem ustalić, czy przypadkiem nie była zamieszana w śmierć męża. Ostatecznie uznano, że doszło do samobójstwa. Dramaty życia prywatnego w połączeniu z przepracowaniem i dalszym wpływem toksycznej matki sprawiały, że Jean szukała pocieszenia w środkach odurzających i lekach.

Jean Harlow odeszła w trakcie trwających zdjęć do filmu "Saratoga" (1937), który był kolejnym efektem jej współpracy z Clarkiem Gablem. Wcześniej bezskutecznie błagała producentów o kilka dni urlopu. Począwszy od sukcesu z 1930 roku, na dobrą sprawę nie opuszczała planów filmowych. Była wykończona, a frustracje i stres zapijała alkoholem, wpadając w sidła nałogu.

Wbrew pogarszającemu się zdrowiu aktorki, odmówiono jej wolnego. Organizm nie wytrzymał. Pewnego dnia straciła przytomność w przerwie między ujęciami. Przetransportowano ją do domu, gdzie czekała już matka Jean. Kobieta miała przez kilka następnych dni nie dopuszczać nikogo do chorej córki, sądząc, że sama zajmie się nią najlepiej. W końcu aktorka trafiła w krytycznym stanie do szpitala, gdzie zmarła 7 czerwca 1937 roku z powodu niewydolności nerek. Miała 26 lat.

Na wieść o jej śmierci zrozpaczeni fani tłumnie ruszyli do kin. "Saratoga" stała się najbardziej dochodowym filmem roku. Nosiło to oczywiste znamiona ironii. Po tragicznej śmierci Jean Harlow na sukcesie jej ostatniego tytułu zyskali ludzie, którzy przyczynili się do wycieńczenia gwiazdy.

Wkrótce po śmierci Jean zrodziły się liczne plotki wokół przyczyn zgonu najsłynniejszej blondynki lat 30. Niektórzy obwiniali jej matkę, która katowała artystkę restrykcyjnymi dietami, presją i odcięciem od specjalistycznej opieki. Inni wskazywali na używki, po które sięgała Jean, przyczyniając się tym samym do dramatycznego pogorszenia zdrowia. Najsłynniejsza teoria, która do dziś miewa swych zwolenników, głosi, że Jean Harlow zabiły toksyczne opary ze środków, którymi nieustannie tleniła włosy.