Chwała dziwkom

Film pokazuje nam życie prostytutek, jak również przedstawia ich stosunek do wykonywanego zawodu, konfrontując wypowiedzi kobiet i odwiedzających ich klientów, film pozbawiony jest taniej moralistyki. Zamiast łatwo wartościujących ocen, reżyser po raz kolejny podsuwa nam własne spostrzeżenia na temat wpływu, jaki wywierają na świat komercja i globalizacja.

W Tajlandii prostytutki czekają na klientów za szklanymi weneckimi lustrami, w których zalotnie przeglądają się, nie widząc kto je ogląda. Mizdrzą się, jakby brały udział w konkursie na miss prostytutek. W Bangladeszu mężczyźni udają się do brudnych slumsów, gdzie tanie kobiety lekkich obyczajów realizują ich seksualne marzenia. Z kolei w Meksyku prostytutki modlą się do Świętej Pani Śmierci, aby ta uchroniła ich od nieszczęść i zguby.

W świecie, w którym intymne życie człowieka stało się łatwo dostępnym towarem, prostytutki psychicznie i fizycznie doświadczają wszystkiego, co może wydarzyć się pomiędzy kobietą a mężczyzną. Co prawda biorą za to pieniądze, ale w ich życiu, zamiast fortuny, pojawiają się tylko nowe, nic nieznaczące, ludzkie historie.

Film „Chwała dziwkom” był nominowany do wielu prestiżowych nagród. W 2011 roku otrzymał Wyróżnienie Specjalne Jury Nagrody Orizzonti na MFF w Wenecji, a także Nominację do Nagrody Griersona Brytyjskiego Instytutu Filmowego.