Koń Turyński

Prawdopodobnie to ostatni film Tarry. Reżyser twierdzi, że powiedział już w kinie wszystko, co chciał. Film jest medytacją nad agonią świata, utrzymany jest w mrocznej atmosferze powolnego rozpadu. Punktem wyjścia „Konia turyńskiego” jest anegdota o Fryderyku Nietzschem, który w 1889 roku pochylił się nad losem konia bitego przez chłopa przy drodze. Filozof obejmuje zwierzę za szyję i płacząc, popada w obłęd, który na zawsze oddzieli go od świata.

W swym dziele Tarr zawarł wszystko, co zawsze składało się na jego charakterystyczny styl: niechęć do słów, czarno-biały obraz, powolne tempo. Każdy element jest tu skrajnie minimalistyczny. Akcja rozgrywa się w ciągu sześciu dni w ciemnej, wiejskiej chacie, a całość układa się w spójną, przytłaczającą wizję końca świata.

Obraz był prezentowany w Konkursie Głównym 61. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, gdzie otrzymał Wielką Nagrodę Jury. Był także nominowany do Europejskich Nagród Filmowych oraz Satelitów.