Til Schweiger

Początkowo Til, syn pary nauczycielskiej, sam miał zostać nauczycielem, w związku z czym studiował przez cztery semestry germanistykę. Jednak w 1989 roku ukończył szkołę aktorską Der Keller w Kolonii.

Występował w teatrach w Kolonii i Bonn, dorabiał także jako kelner i DJ.

Swoją ekranową karierę zapoczątkował udziałem w serialu Die Lindenstraße.

Po debiutanckim występie na kinowym ekranie w komedii “Manta, Manta” (1991), kolejna kreacja Rudy’ego w komedii kryminalnej “Ebbies Bluff” (1993) przyniosła mu nagrodę na Max Ophüls Festival w Saarbrücken.

Pojawił się potem gościnnie w serialach: Komisarz (Die Kommissarin, 1994-96) jako Nick Siegel z Johannesem Brandrupem i ARD Telefon 110 (Polizeiruf 110, 1995). Za postać nieuleczalnie chorego pacjenta szpitala, który wyrusza skradzionym samochodem w ostatnią podróż w swoim życiu w komedii “Pukając do nieba bram” (Knockin’ on Heaven’s Door, 1997) został uhonorowany nagrodą Silver St. George na festiwalu filmowym w Moskwie.

Sukcesem okazała się kreacja pół-Anglika i pół-Polaka, recydywisty i bandyty, który zostaje zesłany w ramach resocjalizacji do dziecięcego szpitala w Rumunii w dramacie psychologicznym Macieja Dejczera, “Bandyta” (1997), za którą odebrał nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

W 1998 roku zadebiutował jako reżyser thrillera Niedźwiedź polarny (Der Eisbär) z udziałem Benno Fürmanna.

Powodzeniem cieszyła się rola Rocka Fertiga Ausa w komedii sci-fi “Gwiezdne jaja: Część I - Zemsta Świrów”, za którą zdobył nagrodę specjalną Bambi i German Comedy Awards w Kolonii.

Zagrał tytułową postać rezolutnego kowboja Lucky’ego Luke’a w komediowym westernie Lucky Luke (Les Dalton, 2004).

W dniu 19 czerwca 1995 roku ożenił się z Daną Carlsen. Mają syna Valentina (ur. 1995) oraz trzy córki: Lunę (ur. 1997), Lili Camille (ur. 1998) i Emmę Tiger (ur. 2002).