Josh Brolin

Urodził się 12 lutego 1968 roku w Los Angeles jako syn znanego aktora, Jamesa Brolina. Dorastając w bliskiej styczności z show-biznesem, początkowo czuł niechęć do całego tego światka, jednak próby aktorskie podjęte w szkole średniej zachęciły go do realizowania się właśnie w tym zawodzie. Mimo „pleców” w postaci znanego ojca, a później – także jego drugiej żony, Barbry Streisand, wcale nie było mu łatwo rozpocząć kariery. Musiał walczyć o role, podobnie jak setki innych aktorów, a prześladujący go życiowy pech sprawiał, że kilka znaczących ról przeszło mu dosłownie koło nosa.

** Zadebiutował w 1985 roku, dzięki roli starszego brata w familijnym filmie przygodowym „Goonies” Richarda Donnnera, wg scenariusza Stevena Spielberga.**

Później grał głównie w filmach TV, pojawiając się m.in. jako detektyw w „Private Eye” (1987), czy jeden z bohaterów wyreżyserowanego przez ojca westernu „Młodzi jeźdźcy” (1989). Na przełomie dekad zrobił sobie przerwę od występów na ekranie. Mieszkał z ówczesną żoną i dwójką dzieci na kalifornijskim rancho, realizując się twórczo jako aktor i reżyser sceniczny, związany z Teatrem GeVa w Rochester. Pięcioletnia współpraca z tą instytucją miała niebywały wpływ na jego rozwój duchowy i artystyczny.

Powrócił dopiero po 5 latach przerwy, pojawiając się obok Christophera Lamberta i Davida Arquette w „Drodze śmierci” (1994).

Nie do końca przekonany co do słuszności obranej ścieżki życiowej, po latach, z perspektywy czasu przyznał, że dopiero tragiczna śmierć matki w 1995 roku pomogła mu uporządkować pewne sprawy i ostatecznie zadecydować, że aktorstwo jest właśnie „tym”, na co warto postawić. Jego kariera powoli, ale systematycznie zaczęła nabierać tempa. W 1996 roku zagrał w romansie „Usłane różami” z Christianem Slaterem i w komedii „Igraszki z losem” z Patricią Arquette, rok później – w horrorze sci-fi „Mutant” Guillermo del Toro i thrillerze „Nocna straż” z Ewanem McGregorem (1997), a w 1999 – w filmie akcji „Ekipa wyrzutków” z Claire Forlani, kryminalnym „Spisku doskonałym” z Reese Witherspoon i w gwiazdorsko obsadzonym dramacie „Wściekłość”.

Nowe tysiąclecie zainaugurował występem w głośnej produkcji akcji sci-fi „Człowiek widmo” Paula Verhoevena, z Kevinem Baconem w roli głównej (2000). Po kilku mniej znanych występach (m.in. w dramacie „Milwaukee, Minnesota” 2003), został jedną z gwiazd komedii Woody’ego Allena „Melinda i Melinda” (2004).

Rok 2005 to występ w przygodowym filmie „Błękitna głębia” z Jessiką Albą, 2006 – rola w dramacie „Siedem żyć”, a 2007 – najbardziej owocny rok z całej dotychczasowej kariery zawodowej Brolina, który przyniósł mu cztery drugoplanowe, co prawda, role, ale za to w głośnych, znaczących produkcjach. Były to: „American Gangster” Ridleya Scotta, „To nie jest kraj dla starych ludzi”, „Grindhouse: Planet Terror” Roberta Rodrigueza i „W dolinie Elah” Paula Haggisa. Dobra passa nie opuściła go w kolejnym roku. Pojawił się w komediowym wcieleniu George’a W. Busha w, budzącym kontrowersje, filmie Olivera Stone’a „W.” (2008).

Ponadto, spotkał się z Gusem Van Santem na planie biograficznego „Obywatela M.” z Seanem Pennem i zadebiutował jako reżyser krótkometrażowego filmu „X”.