Trwa ładowanie...
d1fd03i

Klaus Kinski

Najnowsze informacje
4.7
(20 głosów)
Oceń:
Miejsce urodzenia:

Zoppot, Niemcy (obecnie Sopot, Polska)

Reżyser:
Filmografia:

Fitzcarraldo (1982) (Fitzcarraldo)

Five Golden Dragons (1967) (piąty smok)

Circus of Fear (1966) (Manfred)

Nosferatu w Wenecji (1988)

Nosferatu wampir (1979) (Dracula)

Jezus Chrystus Zbawiciel (2008) (siebie)

Aguirre, gniew boży (1973) (Don Lope de Aguirre)

Woyzeck (1979) (Friedrich Johann Franz Woyzeck)

Cobra Verde (1988) (Francisco Manoel da Silva / Cobra Verde)

d1fd03i

Charyzmatyczny aktor niemiecki oraz jedna z najbardziej wyrazistych osobowości europejskiego kina i sceny. Powszechnie kojarzony z kreacją wampira Nosferatu w horrorze Wernera Herzoga oraz jako stały odtwórca ról u reżysera, z którym współpraca obrosła legendą jako jeden z najbardziej fascynujących duetów reżyser-operator w historii kina. Był trudnym aktorem i takimże człowiekiem - nierzadko określa się go mianem „szaleńca” i „potwora”, często wspominając również o jego niepohamowanych atakach agresji i skandalicznych ekscesach seksualnych. Ojciec aktorki Nastassji Kinski.

Urodził się 18 października 1926 roku w Sopocie (wówczas był to teren Wolnego Miasta Gdańska), dorastał w Berlinie. Pochodził z biednej rodziny – jednej z tych, które trudno określić jako jednoznacznie polskie lub niemieckie, chociaż jego „ojczystym” językiem był niemiecki. W czasie wojny, najpierw służył w polskiej armii, później został na siłę wcielony do Wehrmachtu, a pierwsze próby aktorskie podjął podobno jako więzień angielskiego obozu dla jeńców wojennych.

Po wojnie, w wyniku której stracił niemal całą rodzinę, wiódł włóczęgowski tryb życia, wstąpiwszy do jednej z wędrownych trup teatralnych. Był aktorem-samoukiem, miał wrodzony talent, a jego sugestywna, skrajnie ekspresyjna gra stanowiła naturalną emanację jego burzliwego, szalonego charakteru.

* Pod koniec lat 40-tych trafił do filmu, debiutując w niewielkiej roli więźnia w dramacie „Morituri” (1948). Od początku kariery grał sporo, choć początkowo były to niewielkie rólki, głównie w niemieckich, włoskich, ale i amerykańskich produkcjach (jak „Decyzja przed świtem” Anatole’a Litvaka 1950).*

W sumie, w ciągu 40 lat kariery wystąpił w ponad 130 produkcjach filmowych. Popularność i rozpoznawalność zdobył w latach 60-tych, dzięki licznym występom w popularnych, masowo produkowanych kryminałach/thrillerach, powstałych w oparciu o prozę Edgara Wallace’a (m.in. „Zagadka czerwonej orchidei” z Christopherem Lee 1962, „Die Blaue Hand” 1967). To wówczas właśnie, początkowo nieznany z nazwiska Kinski w ciągu kilku lat stał się główną gwiazdą tego typu produkcji. Prócz filmów grozy, w których się wyspecjalizował, często pojawiał się na planie włoskich spaghetti - westernów, co zapoczątkowane zostało dzięki występowi w słynnym filmie Sergio Leone „Za kilka dolarów więcej” z Clintem Eastwoodem (1965). W tym samym roku wystąpił też u boku innych, znanych gwiazd – Omara Sharifa, Julie Christie i Geraldine Chaplin w głośnej ekranizacji powieści Borysa Pasternaka „Doktor Żywago” w reżyserii Davida Leana.

* Współpracę z Wernerem Herzogiem rozpoczął od głównej roli w filmie „Aguirre, gniew Boży” (1972). W sumie zrealizowali wspólnie pięć filmów – „Wozyeck” (1979), „Fitzcarraldo” (1982), „Cobra Verde” (1987) oraz głośny horror „Nosferatu – wampir”, bezpośrednio odnoszący się do pierwowzoru z 1922 roku, w postaci słynnego dzieła niemieckiego ekspresjonizmu w reżyserii Murnaua. Kinski, każdorazowo operując ekstremalnymi środkami wyrazu, na granicy histerii i szaleństwa, kreował postaci bohaterów zbuntowanych przeciwko, lub funkcjonujących poza porządkiem tego świata. Rola Nosferatu przyniosła mu pierwsze i jedyne nagrody filmowe w karierze - German Film Award in Gold, San Jordi Award i Złoty Pelikan na FF w kolumbijskiej Cartagenie.*

Spośród pozostałych ról Kinskiego, wymienić można owoce współpracy z Jesusem Franco (tytułowe role w dramacie erotycznym „Markiz de Sade” 1969 i „Kubie Rozpruwaczu” 1976), rolę u Andrzeja Żuławskiego (dramat „Najważniejsze to kochać z Romy Schneider 1975), Billy’ego Wildera (komedia „Najlepszy kumpel” z Jackiem Lemmonem i Walterem Matthauem 1981), George’a Roya Hilla („Mała doboszka” z Diane Keaton 1984), czy tytułowy występ we francuskiego ekranizacji „Pieśni o Rolandzie” Franka Cassentiego (1978).

W 1988 roku raz jeszcze wcielił się w postać słynnego wampira w mało znanym, włoskim horrorze „Nosferatu w Wenecji”, podczas realizacji którego próbował swoich sił również jako współreżyser. Rok później zrealizował samodzielny debiut reżyserko-scenariopisarski oraz zagrał główną rolę w, surrealistycznym w formie, dramacie „Kinski Paganini” z udziałem syna, Nikolaia (1989). Film okazał się klapą pod każdym względem, na zawsze zostanie zapamiętany jednak jako ostatni obraz z udziałem Kinskiego.

Aktor zmarł na atak serca, 23 listopada 1991 roku w Lagunitas, w Kalifornii. Spośród bliskich obecnych na ceremonii pogrzebowej, znalazł się jedynie syn Nikolai – jedyny, z którym aktor utrzymywał kontakty za życia.

Był bohaterem dokumentalnego filmu Wernera Herzoga „Mój ukochany wróg” (1999). W 2008 roku premierę miał film Petera Geyera, będący zapisem autorskiego spektaklu aktora z 1971 roku, zatytułowany „Jezus Chrystus Zbawiciel”.

Jest autorem skandalizującej autobiografii „Ja chcę miłości”.

Komentarze

Trwa ładowanie
.
.
.
d1fd03i
d1fd03i
d1fd03i