Podróż ze zwierzętami domowymi

Natalia nie kocha męża, ale nie może wyobrazić sobie swojego życia bez niego. Do czasu kiedy pewnego dnia umiera on na zawał serca. Na początku dziewczyna podejmuje decyzje o zakopaniu jego zwłok pod torami - jak psa. Po jakimś czasie jednak chcąc odwieźć ciało męża do szpitala czeka na poboczu drogi, aż któryś z przejeżdżających samochodów pomoże odwieźć ciało do szpitala. W końcu na horyzoncie pojawia się ciężarówka i wesoły kierowca – Serega (Dmitrij Diużew) zabiera rozkojarzoną kobietę i ciało jej gospodarza - „On musi jechać nie do szpitala, a do kostnicy”.

Kiedy Natalia odwiozła ciało męża do kostnicy, odprawiła modlitwy w cerkwi za jego duszę, spaliła jego rzeczy, listy, zdjęcia z dawnego życia, uczy się żyć samodzielnie, stara się zrozumieć kim jest i co jej jest potrzebne do szczęścia. W jej domu zaczęła grać muzyka, pojawił się pies Koszczej, zamiast sprzedanej krowy koza Berta, kolorowy telewizor i kierowca – Serega. Natalia mówi mu wprost – „Mężczyzna nie jest mi potrzebny. Ja chcę mieć dziecko”. Stale go wygania, ale on ciągle wraca – ciężarówka przy domu obok torów kolejowych staje się elementem krajobrazu.

Lecz Natalia nie potrzebuje takiego życia. Jej dusza zaczyna się przebudzać, zaczyna rozumieć siebie i postanawia nieść odpowiedzialność za swoje czyny. W końcu przychodzi do wiejskiego kapłana żeby się przyznać, że nie kochała męża. Kapłan mówi jej, że to i tak grzech. Żyć trzeba w miłości i z miłością…

Natalia wychodzi więc naprzeciw miłości lecz nie do mężczyzny, a do nowego „Gospodarza”. Życie rodzinne i praca w gospodarstwie, którą obiecuje Natalii Serega, to dokładne powtórzenie sytuacji z poprzednim mężem.

Ona postanawia wybrać własny rozwój, samą siebie, postanawia zrealizować siebie w pełni. Nie oznacza to, że Natalia nie potrzebuje miłości – potrzebuje, ale nie takiej, jaką oferuje jej Serega.

I w poszukiwaniu tej prawdziwej miłości, Natalia wybiera się w podróż. W podróż ze swoimi zwierzętami domowymi.