ycipk-46oq4j
ycipk-46oq4j

Jack Lemmon - Najnowsze informacje

Trwa ładowanie...
Miejsce urodzenia:

Boston, Massachusetts, USA

Filmografia:

Inherit the Wind (1999) (Henry Drummond)

Life in the Theater, A (1993) (Robert)

Murder of Mary Phagan, The (1988) (John Slaton)

Long Day's Journey Into Night (1987) (James Tyrone)

Front Page, The (1974) (Hildy Johnson)

Nazywał się Bagger Vance (2000) (Hardy Greaves)

Hamlet (2000) (2000) (Marcellus)

Dwaj zgryźliwi tetrycy (1993) (John Gustafson)

Dwaj jeszcze bardziej zgryźliwi tetrycy (1995) (John Gustafson)

Na skróty (1993) (Paul Finnigan)

Tuesdays with Morrie (1999) (Morrie Schwartz)

Don King: Only in America (1997)

Dwunastu gniewnych ludzi (1997) (1997)

Gentleman Tramp, The (1975)

Avanti! (1972) (Wendell Armbruster)

Out-of-Towners, The (1970) (George Kellerman)

Under the Yum Yum Tree (1963) (Hogan)

My Fellow Americans (1996) (Russell P. Kramer)

Chaplin (1992) (Siebie)

Glengarry Glen Ross (1992) (Shelley Levene)

Gracz (1992) (Siebie)

JFK (1991) (Jack Martin)

Dad (1989) (Jake Tremont)

That's Life! (1986) (Harvey Fairchild)

Ocalić tygrysa (1973)

Toni Twin Time (1950) (gospodarz)

Phffft! (1954) (Robert Tracey)

Hollywood Bronc Busters (1956) (Siebie)

Podróż balonem (1960) (Narrator)

Zamieńmy się mężami (1964) (Sam Bissel)

There Comes a Day (1968)

War Between Men and Women, The (1972) (Peter Wilson)

10th American Film Institute Life Achievement Award: A Salute to Frank (1982)

Mass Appeal (1984) (ojciec Farley)

For Richer, for Poorer (1992) (Aram Katourian)

Luck, Trust & Ketchup: Robert Altman In Carver Country (1993)

Wild West, The (1993) (Narrator)

Dziwna para 2 (1998) (Felix Ungar)

Ernie Kovacs: Television`s Original Genius (1982)

Pepe (1960) (go6f)

Garsoniera (1960) (Baxter)

Days of Wine and Roses (1962) (Joe Clay)

Słodka Irma (1963) (Lord X/Nester Patou)

Wielki wyścig (1965) (Fate/Hapnik)

Kotch (1971) (Cameo)

Chiński syndrom (1979) (Jack Godell)

Dar (1980) (Scottie Templeton)

That Wonderful Guy (1949) (Harold)

Frances Langford-Don Ameche Show, The (1951)

Ad-Libbers, The (1951) (Celebrity Panelist)

Heaven for Betsy (1952) (Pete Bell)

Three for the Show (1955) (Marty Stewart)

My Sister Eileen (1955) (Bob Baker)

You Can`t Run Away from It (1956) (Peter Warne)

Operation Mad Ball (1957)

Alcoa Theatre (1957) (Rotating Star)

Fire Down Below (1957) (Tony)

It Happened to Jane (1959) (George Denham)

Wackiest Ship in the Army, The (1960) (Rip Crandall)

Urocza gospodyni (1962) (William Gridley)

Jak zamordować własną żonę (1965) (Stanley Ford)

Costa del Sol malagueña (1972)

Polizia ha le mani legate, La (1974) (Narrator)

Wednesday (1975) (Jerry Murphy)

Alex & the Gypsy (1976) (Alexander Main)

Entertainer, The (1976) (Archie Rice)

Ken Murray Shooting Stars (1979)

Najlepszy kumpel (1981) (Victor Clooney)

Makaroniarze (1985) (Robert Traven)

Harfa traw (1995) (Morris Ritz)

Weekend in the Country, A (1996)

Puppies for Sale (1997)

Out to Sea (1997) (Herb Sullivan)

Long Way Home, The (1998) (Tom Gerrin)

It Should Happen to You (1954) (Pete Sheppard)

Mister Roberts (1955) (Ensign Frank Pulver)

Cowboy (1958) (Frank Harris)

Bell Book and Candle (1958) (Nicky Holroyd)

Getting Away with Murder (1996) (Max Mueller/Luger)

Pół żartem, pół serio (1959) (Jerry)

Prisoner of Second Avenue, The (1974) (Mel)

Fortune Cookie, The (1966) (Harry Hinkle)

Dziwna Para (1968) (Felix Unger)

April Fools, The (1969) (Howard Brubaker)

Port Lotniczy 77 (1977) (Don Gallagher)

Zaginiony (1982) (Ed Horman)

Forever Hollywood (1999) (Siebie)

Luv (1967) (Harry Berlin)

Zdjęcie
Podziel się

Jeden z najbardziej cenionych i najwszechstronniejszych amerykańskich aktorów filmowych. Rekordzista pod względem nominacji do Złotego Globu (22, w tym pięć statuetek), Oskara (8, dwie statuetki) i BAFTA (8, trzy statuetki). Pierwszy laureat Nagród Akademii w historii kina, który zgarnął Oskara zarówno za pierwszo-, jak i drugoplanową kreację. Znany z licznych duetów aktorskich z Walterem Matthauem i wieloletniej współpracy z Billym Wilderem. Jedną z jego najsłynniejszych kreacji była „przebierankowa” rola u boku Marilyn Monroe i Tony’ego Curtisa w „Pół żartem, pół serio”.

Urodził się 8 lutego 1925 roku w Newton w stanie Massachusetts. Jako dziecko miał problemy ze zdrowiem - zanim skończył 10 lat, przeszedł trzy bolesne operacje ucha. Studiował na Harvardzie, dyplom otrzymując w 1947 roku. Wcześniej, w latach II wojny światowej służył w marynarce wojennej.

Zanim rozpoczął karierę filmową, zaliczył pracę w radiu, grał na pianinie w nowojorskich klubach (był muzycznym samoukiem) i dał debiutanckie występy na scenie (zarówno broadwayowskiej, jak i off-broadwayowskiej) i na małym ekranie (gościnny udział w różnego typu produkcjach, typowych dla „złotej ery” telewizji).

* Zadebiutował w 1954 roku w komedii romantycznej Georga Cukora „It Should Happen to You”. Niespełna dwa lata później został laureatem pierwszego Oskara za drugoplanową rolę w filmie „Mister Roberts” Johna Forda i Melvyna LeRoya z Henrym Fond (1955). Szybko stał się ulubieńcem publiczności i krytyków, przede wszystkim dzięki znakomitym, komediowym występom u Billy’ego Wildera (nagrodzone Złotym Globem, BAFTA i nominacją do Oskara kreacje w „Pół żartem, pół serio” 1959 i „Garsonierze” z Shirley MacLaine 1960; kolejna rola obok MacLaine w „Słodkiej Irmie” 1964; nagrodzona Złotym Globem kreacja w „Avanti!” 1973), Richarda Quine’a (musical „Moja siostra Eileen” 1955, „It Happened to Jane” z Doris Day 1959, „Urocza gospodyni” z Fredem Astaire i Kim Novak 1962, „Jak zamordować własną żonę” 1966) Blake’a Edwardsa (kostiumowy „Wielki wyścig” 1965) i Davida Swifta („Under the Yum Yum Tree” 1964, „Zamieńmy się mężami” z Romy Schneider 1965).*

ycipk-46oq4j

Z Edwardsem spotkał się również w 1962 roku na planie dramatu obyczajowego „Dni wina i róż” z Lee Remick, otrzymując szereg nagród (na MFF w San Sebastián, San Jordi i Fotogramas de Plata) i nominacji (do Oskara, BAFTA i Złotego Globu).* Wszechstronność, wykraczającą daleko poza komediowe umiejętności, udowodnił również dzięki pierwszoplanowej kreacji w dramacie Johna G. Avildsena „Ocalić tygrysa” (1973), która przyniosła mu drugiego Oskara.*

Mimo triumfu, jaki odnosił, kreując nieco trudniejsze, dramatyczne role, nigdy nie zrezygnował z zabawiania publiczności w lżejszym repertuarze. Niemal do samego końca, kontynuował występy w duecie aktorskim z Walterem Matthauem, z którym znajomość nawiązał jeszcze w latach 60-tych, na planie komedii „Szczęście Harry’ego” Billy’ego Wildera (1966). Stworzyli zgrany tandem, rozśmieszając niejedno pokolenie widzów, dzięki wspólnym występom w takich produkcjach, jak m.in. „Dziwna para” (1968) i powstały 30 lat później sequel „Dziwna para II” (1998), „Strona tytułowa” (1974) i „Najlepszy kumpel” (1981) Wildera, „Dwaj zgryźliwi tetrycy” (1993) i sequel „Jeszcze bardziej zgryźliwi tetrycy” (1995). Matthau zagrał również w debiucie reżyserskim Lemmona – filmie „Kotch” (1971).

* Ceniony również po drugiej stronie oceanu, w latach 80-tych i 90-tych został laureatem prestiżowych nagród europejskich festiwali w Cannes, Berlinie i Wenecji. Pierwszą nagrodę aktorską na MFF w Cannes, jak również nagrodę BAFTA i kolejne nominacje do Oskara i Złotego Globu przyniosła mu kreacja w thrillerze „Chiński syndrom” (1979). Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie oraz kolejne nominacje do Oskara i Złotego Globu dostał za główną rolę w kanadyjskim filmie „Dar” w reżyserii Boba Clarka (1980). Rok 1983 przyniósł Lemmonowi drugą nagrodę canneńską, ozdobioną sznureczkiem standardowych, w jego przypadku, nominacji (do Oskara, Złotego Globu, BAFTA), wraz z rolą w politycznym thrillerze „Zaginiony” Costy-Gavrasa. Z kolei lata 90-te to dwa Puchary Volpiego na MFF w Wenecji – indywidualny, za kreację w „Glengarry Glen Ross” Jamesa Foleya (1992) oraz zespołowy, za udział w dziele Roberta Altmana „Na skróty” (1993).*

Aktor był aktywny zawodowo właściwie do końca życia i nigdy nie spuścił z tonu. Pozostał wielkim aktorem aż do końca, nawet za ostatnie występy w karierze zgarniając nagrody i nominacje (Emmy, Screen Actors Guild Award i nominacja do Złotego Globu za tytułową rolę w dramacie TV „Wtorki z Morriem” oraz Złoty Glob i nominacja do Emmy za występ w dramacie TV „Kto sieje wiatr” 1999).

Zmarł na raka, 27 czerwca 2001 roku w Los Angeles.

ycipk-46oq4j

* Doceniony za całokształt działalności artystycznej za życia, był laureatem takich nagród specjalnych, jak: Honorowy Złoty Glob - Cecil B. DeMille Award (1991), Honorowa American Comedy Award (1991), Specjalna Nagroda National Board of Review (1986), Honorowa Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego (1988), Honorowy Złoty Niedźwiedź na MFF w Berlinie (1996) i Honorowa Nagroda Las Vegas Film Critics Society (2000).*

Kevin Spacey, jeden z najgorętszych wielbicieli talentu Lemmona, zadedykował mu swojego Oskara za rolę w „American Beauty”. Kreując postać Lestera, inspirował się postacią Baxtera, w którą Lemmon wcielił się w „Apartamencie” Wildera.

ycipk-46oq4j
ycipk-46oq4j
ycipk-46oq4j