Full Frontal. Wszystko na wierzchu
Full Frontal  (2002)

Gdyby ten kawałek podpisał reżyser bez głośnego nazwiska, pies z kulawą nogą by się nad tym nie pochylił.

to subtelna kpina z mody na Dogmę w amerykańskim kinie niezależnym. (...) Szkoda tylko, że Soderbergh (...) stracił część swojej dotychczasowej energii

Steven Soderbergh przypomina, że zaczynał od niskobudżetowego kina (kamera z ręki, improwizacja). Obraz jest nieostry, rozchwiany, pełen ziarna. Bywa to denerwujące. Fragmentaryczność i umowność opowieści, mnożone w nieskończoność nawiasy i mrugnięcia okiem też nie przemawiają na korzyść „Full Frontal”.