Joanna  (2010)

Rzeczywiście, nadajesz się tylko do oglądania smurfów...

odpowiedz

Ale riposta, aż mi w pięty poszło. telimena ten film jest żałośnie ubogi w fabułę. Reżyser uraczył nas 10 minutami, na których dziecko krząta się po pustym domu i maluje obrazki. Natomiast postać niemieckiego oficera została spłycona i pozostawiła u mnie gigantyczny niedosyt. Facet przychodzi do Joanny nie po to, żeby ją przelecieć, ale żeby ją uwieść. Zauroczył się tym, że trafił na ładną, inteligentną dziewczynę z którą może porozmawiać po francusku. Taka odskocznia od okropieństwa wojny i to jest fajne. Wszystko jest ok, do momentu kiedy Joanna zdziera z siebie ubranie i oferuje mu sex. Reżyser chciał pokazać jaka ona jest szlachetna, ale w ten sposób zatracił spójność postaci Niemca. Bo za chwilę on znowu pokazuje się od strony altruisty i przysyła jej leki i jedzenie. To jest naiwne. Ja jako wyrobiony widz tego nie kupuje. Nie wspomnę o zakończeniu. Weź taki "Pociąg życia", albo "Jakub kłamca" to są zakończenia z pomysłem, które wciskają widza w fotel, a tu? Miernota. Czyli nuda, nuda jak w polskim filmie.

odpowiedz

Fabuła wcale niejest nudna, może byc tylko trudna dla tych , którzy oglądają prostactwa, a JOANNA jest świetnym i poruszającym filmie o hipokryzjii i głupocie Polaków- niestety !! i dlatego wielu osobom może sie ten film nie podobac.... poza tym dobre aktorstwo nie przemawia do tych , którzy swój zywot ograniczaja do tasiemcow serialowych- stąd , co trudniejszy film o emocjach, charakterze, wyborach męczy- cóz to kwestia smaku, jak pisał Z. Herbert...

odpowiedz

Ten film nie tyle jest filmem o glupocie Polakow, co o okrucienstwie wojny i okrucienstwie losu. A takze o hipokryzji rodziny, o zwyciestwie hipokryzji i wstydu nad miloscia. Niemiec wedlug mnie nie byl postacia negatywna, podobnie jak AK-owcy czy dozorczyni. Oni po prostu robili to nakazywala im robic wojna - Niemiec wykonywal swoje obowiazki a dozorczyni doniosla na puszcajaca sie z Niemcami Polke. A jednak Niemiec nie byl do konca 'zlym Niemcem". Uwazam, ze byl wiarygodny. Jedyna naprawde negatywna postacia w tym filmie jest matka Joanny. Ale takie postawy - braku zrozumienia, akceptacji i wyzszosci hipkryzji nad prawdziwymi uczuciami to nie tylko charakterystyczne dla czasu wojny. To niestety wystepuje we wszystkich czasach. Film warty, zeby go obejrzec. I nie tyle o wojnie, co o wyborach jakich dokonujemy, zlozonosci i tragizmu losu, i o samotnosci czlowieka wobec najwazniejszych problemow.

odpowiedz

W kulturze też są szerzone. Regularnie pojawiają się filmy i książki o takich postaciach. Ja np. czytałam ostatnio książkę o wiolonczeliście, który rezygnuje ze swojego szczęścia i kariery dlatego, że nie chce zawieść swoich bliskich i rodaków. Staje się antyfaszystom i nie boi się okazywać w czasie II wojny światowej swojej postawy.

odpowiedz

Wcale nie twierdzę, że nie ma takich postaw w dzisiejszym świecie. Chciałam tylko podkreślić, że są istotne. A hania jaka to książka?

odpowiedz

„Hiszpański smyczek” Andromedy Romano-Lax.

odpowiedz

Okres II wojny światowej był pełen takich autorytetów, o których potem napisano książki albo nakręcono filmy.

odpowiedz

Ale smyczek nie jest na faktach. To powieść fabularyzowana, choć co prawda z tłem historycznym a postać głównego bohatera jest trochę wzorowana na prawdziwym wybitnym wiolonczeliście- Pablu Casalsie. Jednak autorka pisząc tą książkę założyła sobie z góry, że chce stworzyć coś co będzie ukazywać jak niezłomne potrafi być życie, że istnieje nadzieja na prawdziwe człowieczeństwo.

odpowiedz