Julianne Moore

BIOGRAFIA TWÓRCY

Jest jedną z najbardziej utalentowanych i uznanych - zarówno przez krytykę jak i publiczność - współczesnych aktorek amerykańskich. Jej znakomicie zagrane, starannie wybierane role, specyficzna maniera aktorska i oryginalna uroda (porcelanowa skóra, płomiennorude włosy, filigranowa figura) sprawiają, że jest postacią łatwo rozpoznawalną i powszechnie cenioną.

Urodziła się 3 grudnia 1960 roku w Fayetteville w Północnej Karolinie. Jako córka wojskowego, dzieciństwo spędziła wielokrotnie przeprowadzając się z miejsca na miejsce.

Po zdaniu matury w Amerykańskiej Szkole Średniej we Frankfurcie, w Niemczech rozpoczęła naukę na Wydziale Aktorskim Uniwersytetu w Bostonie. Po skończeniu studiów przeprowadziła się do Nowego Jorku. Zanim jednak rozpoczęła pracę w serialach telewizyjnych, które były preludium do jej dalszej kariery aktorskiej, tuż po skończeniu studiów pracowała przez jakiś czas jako kelnerka na Manhattanie.

Pierwsze role Moore wiązały się z udziałem w telewizyjnych operach mydlanych: „Edge of Night” oraz „As the World Turns” (1985 rok). Rola Frannie Hughes (i jej identycznie wyglądającej przyrodniej siostry) w drugim serialu przyniosła jej popularność i nagrodę Emmy (1988). Warto zaznaczyć też, że w tym samym serialu karierę zaczynały Meg Ryan i Marissa Tomei. Zanim zadebiutowała w filmie kinowym (1990, „Tales from the Darkside”), aktorka występowała w jeszcze jednym projekcie telewizyjnym, a także na scenach teatrów (m.in. Off- Broadway).

Uznanie ze strony krytyków przyniósł jej udział w dwóch ważnych filmach z 1993 roku. Po pierwsze - epizod u boku Harrisona Forda w filmie „Ścigany”, po drugie zaś rola u Roberta Altmana w filmie „Na skróty”, gdzie Moore półnaga (od pasa w dół) wygłasza niezapomniany monolog. W 1999 roku aktorka po raz kolejny zagrała u mistrza, tym razem w filmie „Kto zabił ciotkę Cookie?”.

Druga połowa lat 90-tych to role w hollywoodzkich filmach głównego nurtu: „Dziewięć miesięcy” (1995) u boku Hugh Granta, „Zabójcy” (1995) braci Wachowskich, „Picasso-twóca i niszczyciel” (1996) Jamesa Ivory, „The Myth of Fingerprints”, na planie którego aktorka poznała swojego przyszłego męża, reżysera Barta Freundlicha i u Stevena Spielberga w filmie „Zaginiony świat: Jurrasic Park” (oba w 1997 roku), którego sukces komercyjny przyniósł aktorce popularność na szeroką skalę. Także w 1997 roku Moore otrzymała zasłużoną nominację do Oskara za drugoplanową rolę żeńską w filmie „Boogie Nights” Paula Thomasa Andersona.

W 1999 roku w filmie „Magnolia” tego samego reżysera, Moore stworzyła kolejną fantastyczną kreację. W 1998 roku wystąpiła u braci Coen w słynnym „Big Lebowskim”, a w 1999 – w remake’u „Psychozy” Hitchocka, wyreżyserowanym przez Gusa van Santa i zatytułowanym „Psycho”. Rok 1999 to kolejna nominacja do Oskara, tym razem za rolę w filmie Neila Jordana „Koniec romansu”.

Początek nowego tysiąclecia to lata nieco gorsze w karierze tej aktorki, związane z rolami w filmach, które nie zdobyły ani sukcesu komercyjnego ani też przychylności ze strony krytyków („Hannibal”, „Ewolucja”, „Kroniki portowe”). Nie przysłoniło to jednak dawnych sukcesów aktorki, zwłaszcza że w kolejnych rolach ugruntowuje ona swoją niezaprzeczalną, silną pozycję dzięki dramatycznym rolom w takich filmach jak: „Daleko od okna” Toda Haynes’a i „Godziny” Stephena Daldry (obok Meryl Streep i Nicole Kidman).

Role te przyniosły aktorce dwie nominacje do Nagród Akademii w jednym roku (2003) – za pierwszo- i drugoplanową rolę kobiecą. Moore stworzyła w nich doskonałe kreacje kobiet - gospodyń domowych z przełomu lat 40-tych i 50-tych, których świat ulega całkowitemu załamaniu. Nie okazują one jednak jawnie swoich uczuć: ich dramat czytamy poprzez pozornie spokojną, niewzruszoną grę Moore, której każdy gest stanowi emanację skrajnie odmiennych emocji, zawiera drugie dno: w spokoju zawiera się jednocześnie ogromna dawka niepokoju, a pozorna harmonia niesie w sobie przeczucie nadciągającej katastrofy.

W 2005 roku aktorka po raz kolejny wcieliła się w podobną rolę w filmie „The Prize Winner of Defiance, Ohio”, gdzie wystąpiła obok Woody’ego Harrelsona. Wcześniej zagrała też u boku Pierca Brosnana w komedii romantycznej „Pozew o miłość” oraz w „mistycznym” thrillerze „Życie, którego nie było” (oba z 2004 roku). Jednymi z ostatnich projektów aktorki są: udział w filmie w reżyserii męża, pod tytułem „Trust the Man” oraz dołączenie do obsady filmu opartego o biografię Boba Dylana – „I’m Not There”.

W 2008 roku zagrała w filmie "Miasto ślepców". W 2009 roku została nominowana do Złotego Globu za drugoplanową rolę w filmie "Samotny mężczyzna". W tym samym roku zagrała w "Prywatnym życiu Pippy Lee". W 2010 roku zagrała w dwóch obrazach: w "Wszystko w porządku" oraz "Inkarnacji". Rok 2011 przyniósł rolę w produkcji pt. "Kocha, lubi, szanuje".

Julianne Moore jest zdobywczynią szeregu prestiżowych nagród i wyróżnień aktorskich. W 2003 roku otrzymała w Berlinie Srebrnego Niedźwiedzia za rolę w „Godzinach” (razem z Meryl Streep i Nicole Kidman, pozostałymi odtwórczyniami kobiecych ról w tym filmie), Nagrodę Stowarzyszenia Krytyków w Toronto za rolę w filmie „Daleko od nieba” oraz Pucharu Volpi (nagroda Festiwalu Filmowego w Wenecji) za tę samą kreację. Oprócz czterech nominacji do Oskara (w tym dwie w jednym roku), Moore kilkakrotnie otrzymała także nominacje do Złotych Globów, a także szereg wyróżnień, nominacji i nagród od rozmaitych stowarzyszeń krytyków i prasy.

Pierwszym mężem Julianne Moore był John Gould Rubin (1986–1995). Jej obecnym mężem jest Bart Freundlich (od 2003). Para ma dwoje dzieci: syna Caleba (ur. 04.12.1997) i córkę Liv Helen (ur. 11.04.2002).