Wzgórze nadziei

Polecam - szi1

Sprawy wojny i walki zostały przedstawione w kategorii ludzkich dramatów, a nie tylko patriotycznego obowiązku, glorii i chwały. Takie dramatyczne sytuacje wyzwalają w ludziach często to, co w nich najgorsze.

Naciesz swoje oko i nie myśl - Antygona

Do filmów można podchodzić jak do znajomych. Do niektórych tak jak do osób bardzo nam bliskich, z którymi chciałoby się przebywać i przebywać, do innych jak do lubianych kolegów, z którymi spotyka się raz na jakiś czas, do innych jak do osób, których...

Wzgórze nadziei- czy warte Oscara? - Ewelina Lachowska

„Wzgórze nadziei” nakręcono na podstawie powieści Charlesa Fraziera, która ukazała się w 1997 roku i odniosła ogromny sukces. Autor opisywał w niej historię dezertera, który uciekł z frontu i próbował dotrzeć do domu. Historia była...

2,5 godziny nudy - Ewelina Nasiadko/FW

Superprodukcje wróciły ostatnio do łask i co gorsza, nic nie zapowiada, by wytwórnie zaprzestały wydawania na nie ogromnych pieniędzy. Płaci się więc bajońskie sumy największym aktorskim gwiazdom, ustawia piękne dekoracje, zatrudnia specjalistów od...

Zadziwiająca jest natomiast popularność, jaką cieszy się ta nudnawa, choć sprawnie skęcona odyseja w Stanach Zjednoczonych. (...) Na szczęście zagraniczni korespondenci w Los Angeles nieco oprzytomnieli i przyznali w końcu filmowi Minghelli tylko jednego Złotego Globa, za drugoplanową rolę Zellweger; słusznie, bo jest zdecydowanie lepsza od lalkowatej Kidman.

Być może Minghella nie odniósłby takiego sukcesu, gdyby nie miał do dyspozycji grona znakomitych aktorów. Parę głownych bohaterów (Kidman i Law) przyćmiewa rewelacyjna Renee Zellwegger. Jej Ruby jest postacią wielobarwną, jedyną trudną do jednoznacznego zdefiniowania spośród wszystkich bohaterów filmu. Trójka z pierwszego planu to nie wszystko, w obsadzie znalazła sie jeszcze spora grupa aktorów, którzy potrafili stworzyć wyraziste, soczyste postaci. (...)Minghella udowadnia, że tradycja epickich opowieści filmowych nie zginęła. Film powalczy o tegoroczne Oscary i zwycięży prawdopodobnie w kilku kategoriach - ze wszech miar zasłużenie.

Minghella nie potrafił stworzyć napięcia między nadzieją miłości i bezsensem wojennego okrucieństwa. Przechodzi od jednego do drugiego na zasadzie 'tymczasem Inman...' lub 'podczas, gdy Ada...'. Zupełnie jak karmiący dziecko grysikiem - jedna łyżka za tatusia, druga za mamusię. Uroda filmu i jego artystyczny 'ład' sprawiają, że precyzyjnie odmierzone porcje "Wzgórza nadziei" łyka się bez niechęci, ale i bez entuzjazmu.