Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw

Ingrid Bergman - Najnowsze informacje

Trwa ładowanie...
Zdjęcie
Podziel się
Qaqwqwrqw

Szwedzka i amerykańska aktorka, jedna z największych, legendarnych gwiazd w historii kina. Zdobywczyni trzech Oscarów, partnerka Humphreya Bogarta w słynnej „Casablance”. Mimo zbieżności nazwisk i kraju pochodzenia, nie była spokrewniona z Ingmarem Bergmanem. Matka znanej aktorki i modelki, Isabelli Rossellini.

Urodziła się 15 sierpnia 1915 roku w Sztokholmie. Wcześnie została sierotą – jej matka zmarła, gdy dziewczynka miała 3 lata, ojciec – gdy miała lat 12.

Wychowywała się najpierw u niezamężnej ciotki, po jej śmierci zaś – u wuja i jego rodziny. Po ukończeniu prywatnej szkoły, w 1933 roku wstąpiła do Royal Dramatic Theater School w Sztokholmie, i już rok później zadebiutowała na scenie. W 1935 roku debiutowała w filmie komediowym „Munkbrogreven”, a już rok później nastąpił przełomowy występ Bergman w „Intermezzo” (1936) Gustafa Molandera.

Film przyciągnął bowiem uwagę hollywoodzkiego producenta Davida O. Selznicka, który wykupiwszy prawa do jego amerykańskiego remake’u, w głównej roli zdecydował się ponownie obsadzić zdolną Bergman, umożliwiając jej początek międzynarodowej kariery. „Intermezzo: A Love Story” (1939) okazało się sporym sukcesem w USA.

Po występie w kilku filmach szwedzkich i amerykańskich, m.in. w horrorze Victora Fleminga „Doktor Jekyll i pan Hyde” (1941) ze Spencerem Tracy, zagrała u boku Humphreya Bogarta w legendarnej „Casablance” (1942) Michaela Curtiza. Sukces filmu zapewnił jej pozycję prawdziwej hollywoodzkiej gwiazdy.

Qaqwqwrqw

Od tej pory grywała w kilku produkcjach rocznie, zgarniając szereg najważniejszych nagród filmowych.

Bergman wyróżniała się na tle innych aktorek nie tyle talentem i ekspresją aktorską, co subtelnością i naturalnością, jakie charakteryzowały zarówno jej urodę, jak i sposób bycia, a tym samym również jej grę.

Za występ u boku Gary’ego Coopera w adaptacji Hemingwayowskiej powieści „Komu bije dzwon” (1943) otrzymała pierwszą nominację do Oscara. Pierwsze statuetki (Oscar i Złoty Glob) przyszły w 1945 roku, za rolę w dramacie psychologicznym „Gasnący płomień” (1944). Kolejny Złoty Glob i nominację do Oscara dostała za rolę zakonnicy w „Dzwonach Najświętszej Marii Panny” (1945).

W latach 1945-46 wystąpiła kolejno w dwóch filmach noir w reżyserii Alfreda Hitchocka: w „Urzeczonej” z Gregorym Peckiem oraz w „Osławionej” z Carym Grantem.

W 1948 roku po raz pierwszy wcieliła się w rolę „Joanny D’Arc” w filmie Victora Fleminga, otrzymując kolejną nominację do Oscara.

Qaqwqwrqw

W następnych latach wzięła udział w szeregu włoskich produkcji w reżyserii męża, Roberta Rosselliniego (m.in. „Stromboli, ziemia Bogów” 1950, „Strach” 1954, „Joanna d’Arc na stosie” 1954), wystąpiła u Viscontiego i Zampy w filmie „Jesteśmy kobietami” (1953) oraz u francuskiego mistrza Jeana Renoira w obrazie „Helena i mężczyźni” (1956).

W międzyczasie otrzymała kolejnego Oscara i Złoty Glob za rolę w historycznym dramacie „Anastazja” (1956).

Udział w filmie biograficznym „Gospoda Szóstego Dobrodziejstwa” (1958) przyniósł jej pierwszą nominację do BAFTA oraz kolejną do Złotego Globu (do którego nominowana była w tym samym roku za rolę u boku Cary’ego Granta w komedii romantycznej „Niedyskrecja”).

W 1960 roku otrzymała pierwszą nagrodę Emmy za rolę w thrillerze TV Johna Frankenheimera „The Turn of the Screw” (1959).

Dekada lat 60-tych to czas nieco rzadszych występów Bergman na dużym ekranie, to za to okres liczniejszych występów scenicznych i początków przygody z telewizją.

Qaqwqwrqw

W 1964 roku wystąpiła w brytyjskiej produkcji „Żółty Rolls-Royce” Anthony’ego Asquitha z Jeanne Moreau, Alainem Delonem i Omarem Sharifem, a w 1969 –w komedii „Kwiat kaktusa” (nominacja do Złotego Globu).

Za kreację skromnej pielęgniarki Grety w adaptacji „Morderstwa w Orient Expressie” (1974) Agathy Christie w reżyserii Sidneya Lumeta otrzymała Oscara i BAFTA.

W 1979 roku zagrała u Ingmara Bergmana w „Jesiennej sonacie” z Liv Ulmann (nominacja do Oscara i Złotego Globu), a za rolę tytułową w biograficznym mini- serialu „A Woman Called Golda” (1982), opowiadającym o izraelskiej pani premier została nagrodzona Emmy i Złotym Globem.

Zmarła w 1982 roku z powodu raka. Jej prochu rozsypane zostały na szwedzkim wybrzeżu.

Jest laureatką Honorowego Césara za całokształt (1976).

Data urodzenia

29.08.1915

Miejsce urodzenia

Sztokholm, Szwecja

Data śmierci

29.08.1982

Filmografia

Spacerując w wiosennym deszczu (1970) (Libby Meredith)

Hollywood: The Selznick Years (1969) (gość programu)

Human Voice, The (1967)

Stimulantia (1967) (Mathilde Hartman)

Żółty Rolls-Royce (1965) (Gerda Millett)

Goodbye Again (1961) (Paula Tessier)

Twenty-Four Hours in a Woman`s Life (1961) (Clare Lester)

Turn of the Screw, The (1959) (Governess)

Niedyskrecja (1958) (Anne Kalman)

Giovanna d`Arco al rogo (1954) (Giovanna)

Viaggio in Italia (1953) (Katherine Joyce)

Stromboli (1949) (Karin)

Rage in Heaven (1941) (Stella Bergen)

En enda natt (1939) (Eva Beckman)

Kvinnas ansikte, En (1938) (Anna Holm / Miss Paulsson)

Vier Gesellen, Die (1938) (Marianne)

Intermezzo (1936) (Anita Hoffman)

Swedenhielms (1935) (Astrid)

Munkbrogreven (1935) (Elsa Edlund)

Landskamp (1932) (dziewczyna)

Boginie miłości (1965) (siebie)

Anastazja (1997) (Anastasia)

Casablanca (1942) (Ilsa Lund Laszlo)

Woman Called Golda, A (1982) (Golda Meir)

Jesienna Sonata (1978) (Charlotte Andergast)

Matter of Time, A (1976) (hrabia Sanziani)

From the Mixed-Up Files of Mrs. Basil E. Frankweiler (1973) (Frankweiler)

Hedda Gabler (1963) (Hedda Gabler)

Helena i mężczyźni (1956) (Elena)

Paura, La (1954) (Irene Wagner)

Siamo donne (1953) (siebie)

Europa `51 (1951) (Irene Girard)

Under Capricorn (1949) (Henrietta Flusky)

Arch of Triumph (1948) (Joan Madou)

Adam Had Four Sons (1941) (Emilie Gallatin)

Juninatten (1940) (Kerstin Norbäck/Sara Nordanĺ)

Dollar (1938) (Julia Balzar)

Pa solsidan (1936) (Eva Bergh)

Valborgsmässoafton (1935) (Lena Bergström)

Bränningar (1935) (Karin Ingman)

Visit, The (1964) (Karla Zachanassian)

Intermezzo (1939) (Anita Hoffman)

Swedes in America (1943) (siebie)

Gaslight (1944) (Paula Alquist)

Bells of St. Mary's, The (1945) (Benedict)

Anastazja (1956) (Anastasia)

Gospoda Szóstego Dobrodziejstwa (1958) (Gladys Aylward)

Cactus Flower (1969) (Stephanie Dickinson)

Morderstwo w Orient Expressie (1974) (1974) (Greta Ohlsson)

Umarli nie potrzebują pledu (1982) (F.X. Huberman)

Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941) (1941) (Ivy Peterson)

For Whom the Bell Tolls (1943) (María)

Urzeczona (1945) (Dr. Constance Peterson)

Saratoga Trunk (1945) (Clio Dulaine)

Notorious (1946) (Alicia Huberman)

Joan of Arc (1948) (1948) (Joan)

Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw