Qaqwqwrqw
Aktualności

„On the Milky Road”: stara miłość nie rdzewieje. Widzieliśmy nowy film Emira Kusturicy [RECENZJA]

Po blisko dziesięciu latach artystycznego milczenia na filmowe salony powraca jeden z najbardziej wyrazistych europejskich twórców, Emir Kusturica. W „On the Milky Road”, który miał swoją premierę w weneckim konkursie, jak na dłoni widać, jak trudna była to rozłąka. To film zrobiony z entuzjazmem kilkuletniego dziecka, powoli poznającego otaczający go świat. Co z jednej strony stanowi dużą zaletę „On the Milky Road”, z drugiej jest jego główną wadą.
Głosuj
Głosuj
Podziel się
Opinie
„On the Milky Road”: stara miłość nie rdzewieje. Widzieliśmy nowy film Emira Kusturicy [RECENZJA]
(Materiały prasowe)
Qaqwqwrqw

Wystarczy kilka początkowych kadrów, aby nabrać przekonania, że ma się do czynienia z filmem Kusturicy. Charakterystyczny, przerysowany świat przedstawiony, pełen niepasujących do siebie z pozoru elementów, absurdalne poczucie humoru, przechodzące zaraz w melancholijny ton, wreszcie organiczny związek z naturą. W takich barwach za swoich najlepszych czasów Serb zwykł kreślić demony przeszłości, czyli trudną, pełną konfliktów rzeczywistość byłej Jugosławii.

Tak jest i tym razem, a wojenna pożoga stanowi w „On the Milky Road” tło dla wzruszającej historii miłości skazywanej na porażkę. Jest ona udziałem Kosty (w tej roli sam Kusturica), prostego mleczarza, który każdego dnia na swoim osiołku w poczuciu obowiązku przecina linię frontu oraz tajemniczej Panny Młodej (Monica Bellucci), przyobiecanej podstarzałemu lokalnemu bohaterowi wojennemu. Jak przystało na baśń, a film autora „Undergroundu” można właśnie tak postrzegać, serce przezwycięża rozum, a wszelkie przeciwności losu wydają się być niczym w porównaniu z wizją wspólnego szczęścia. Rozpoczyna się ucieczka pośród świszczących kul, wybuchających co rusz pocisków i rozległych pól minowych.

Qaqwqwrqw

Można odnieść wrażenie, że to, co widać na ekranie, bardzo mocno rezonuje z metodą pracy Serba, przez co film jest nierówny. Najlepszy jest tu chyba początek i kreacja na poły absurdalnej rzeczywistości. Przypomina się wtedy stary, dobry Kusturica z „Undergroundu” czy „Czarnego kota, białego kota”. I kiedy zadowoleni rozsiadamy się coraz wygodniej w fotelu kinowym, nie wiedzieć czemu reżyser nagle porzuca formalną dyscyplinę i zaczyna pogrążać się w chaosie. Zupełnie jakby puściły wszelkie hamulce, a Kusturica, chcąc nadrobić stracony czas, próbował zawrzeć w kolejnych scenach absolutnie wszystko, co tylko może. W efekcie jedno kuriozum goni następne. By nagle, zupełnie niespodziewanie, przejść do niezwykle subtelnego i poruszającego zakończenia, które nadaje głęboki, humanistyczny sens całości. I właśnie z tej perspektywy, myślę, że to jednak dobrze, iż ten krewki, nie uznający żadnych kompromisów Serb wrócił do robienia filmów.

Ocena 6/10

Polub WP Film
Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw
0
komentarze
Głosuj
Głosuj
0
Wow!
0
Ważne
0
Słabe
0
Straszne
Trwa ładowanie
.
.
.

Qaqwqwrqw