Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw

Leonard Pietraszak - Najnowsze informacje

Trwa ładowanie...
Zdjęcie
Podziel się
Qaqwqwrqw

Popularny aktor starszego pokolenia, najlepiej pamiętany jako pułkownik Dowgird w „Czarnych chmurach”, Gustaw Kramer w „Vabanku”, Kramerko w komedii „Kingsajz” i przyjaciel Karwowskiego w „40-latku”. Urodził się 6 listopada 1936 roku w Bydgoszczy. Zanim podjął studia aktorskie w PWSTiF w Łodzi, studiował chemię na UMK w Toruniu. Dyplomowanym aktorem został w 1960 roku, wcześniej debiutując zarówno na scenie (1959), jak i ekranie (epizod w filmie „Ewa chce spać” 1957).

W latach 1960-65 był aktorem Teatrów Dramatycznych w Poznaniu, następnie związał się z warszawskimi scenami: Teatrem Klasycznym (1965-71), Komedia (1971-77) i Ateneum (od 1977 roku), którego aktorem pozostaje do dziś. Ma na swoim koncie wiele ról teatralnych, z których kilkadziesiąt stworzył również w spektaklach Teatru Telewizji.

Na ekranie grywał początkowo wyłącznie epizody (m.in. w „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka 1960). Pierwszą, większą rolą była ta w filmie „Komedianty” Marii Kaniewskiej (1961), jednak prawdziwy przełom w karierze nastąpił dopiero dwanaście lat później.

W międzyczasie zagrał kilka epizodycznych ról m.in. u Andrzeja Wajdy („Wszystko na sprzedaż” 1968) i Kazimierza Kutza („Ktokolwiek wie...” 1966, „Perła w koronie” 1971), pojawił się gościnne w „Stawce większej niż życie” (1968), zagrał jednego z kolarzy w nowelowym filmie „Zawsze w niedziele” Ryszarda Bera (1965) i po raz pierwszy spotkał się z Andrzejem Kopiczyńskim na planie komedii „150 na godzinę” Marii Kaniewskiej (1971).

Kamieniem milowym w ekranowej karierze Pietraszaka był serial spod znaku ‘płaszcza i szpady’ - „Czarne chmury” Andrzeja Konica (1973). Kreowana tam rola pułkownika Krzysztofa Dowgirda po dziś dzień pozostaje jedną z najsłynniejszych kreacji w dorobku aktora.

Qaqwqwrqw

Do zwiększenia popularności aktora przyczyniła się na pewno również inna, serialowa rola – Karola Stelmacha, przyjaciela inżyniera Karwowskiego w słynnym „40-latku” Jerzego Gruzy (1974-77). Pietraszak powtórzył tę rolę w pełnometrażowej wersji serialu – filmie „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”, jak również w jego kontynuacji z lat 90-tych, zatytułowanej „40-latek. 20 lat później” (1993).

W międzyczasie ponownie wystąpił u Kutza, tym razem już w wiodących rolach: redaktora Walickiego w „Linii” (1974) i ‘Fabiana’ w wojennym obrazie „Znikąd donikąd” z Jerzym Trelą i Jerzym Zelnikiem (1975). Poza tym wziął udział w kilku innych, wojennych produkcjach („W te dni przedwiosenne” Konica 1975, „Do krwi ostatniej...” Jerzego Hoffmana 1978) , zagrał główną rolę w „Wielkim układzie” Andrzeja Jerzego Piotrowskiego (1976) i pojawił się gościnnie na planie kilku głośnych seriali („Życie na gorąco”, „Rodzina Połanieckich”, „Daleko od szosy”).

Dekadę lat 80-tych rozpoczął kolejnymi, słynnymi, serialowymi występami: w roli pułkownika Wacława Waredy w „Karierze Nikodema Dyzmy” z niezapomnianym Romanem Wilhelmim oraz w roli marszałka wielkiego koronnego, Piotra Kmity w „Królowej Bonie” z Aleksandrą Śląską (1980). Do tej ostatniej powrócił dwa lata później na planie „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” (1982).

Ponownie spotkał się z Konicem („Szczęśliwy brzeg” 1983) i z Wajdą („Danton” 1982, „Kronika wypadków miłosnych” 1985), zagrał pierwszoplanowe role w filmach: „Menedżer” Ryszarda Rydzewskiego (1985) i „Trójkąt bermudzki” Wojciecha Wójcika (1987) i dał się poznać młodej publiczności, biorąc udział w ekranizacjach słynnych powieści Małgorzaty Musierowicz („Kłamczucha” 1981 i „ESD” 1986 w reżyserii Anny Sokołowskiej), jednak najsłynniejsze kreacje tej dekady stworzył w głośnych komediach Juliusza Machulskiego: jako Kramer w obu częściach kryminalnego „Vabanku” (1981, 1984) oraz Kramerko w „Kingsajzie” (1987).

W późniejszym okresie nie występował już tak często. W 1993 roku raz jeszcze spotkał się z Kutzem na planie „Strasznego snu Dzidziusia Górkiewicza”, a w 1998 roku wystąpił w dwóch produkcjach w reżyserii Janusza Majewskiego: serialu „Siedlisko”, powstałym wg scenariusza żony, Wandy Majerównej oraz w znanej komedii wojennej „Złoto dezerterów”.

Qaqwqwrqw

W 2006 roku, po kilku latach przerwy powrócił na ekrany, pojawiając się w epizodzie w sitcomie „Codzienna 2 m. 3”, zaś w 2008 roku związał się na dłużej z komediowym serialem „39 i pół” (obecnie znanym jako „I pół”), gdzie kreuje postać Warcisława Sobańskiego, ojca Anny (Daria Widawska), a zarazem zięcia głównego bohatera- Darka (Tomasz Karolak).

W 2000 roku został został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „w uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej”. W 2002 roku, podczas VII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd.

Data urodzenia

06.11.1936

Miejsce urodzenia

Bydgoszcz, Polska

Filmografia

Danton (1983) (Carnot Lazare Nicolas)

Kingsajz (1987) (Kramerko)

ESD (1987) (Doktor Kowalik)

Dzień kobiet (2011) (mecenas Gawlik)

Kontrybucja (1966) (Niemiecki żandarm)

Wszystko na sprzedaż (1968) (uczestnik bankietu)

Kronika wypadków miłosnych (1985) (ojciec Aliny)

Listy do M. (2011) (Florian)

Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce (1989) (Leon Szymański)

Złoto dezerterów (1998) (rotmistrz Leliwa)

Ewa chce spać (1957) (motocyklista)

Klucznik (1979) (milicjant)

Zezowate szczęście (1960) (konspirator)

Znikąd donikąd (1975) (Fabian)

150 na godzinę (1971) (Plastyk)

Vabank (1981) (Kramer)

Menedżer (1985) (Joachim Mackiewicz)

Profesor na drodze (1973) (Nauczyciel rysunku technicznego w Technikum dla Pracujących)

Życie na gorąco () (Andreas Lossis)

Gniewko, syn rybaka () (Reuss von Plauen)

Klara i Angelika (1976) (Reżyser filmowy)

Gniazdo (1974) (Zygfryd)

Krótka podróż (1976) (Jerzy Głowacki)

Linia (1974) (Stefan Walicki)

Vabank II czyli Riposta (1984) (Kramer)

Ktokolwiek wie... (1966) (etnograf)

39 i pół () (Warcisław Sobański)

Wielki układ (1976) (Marek Kołodziejski)

Edward i Stefan (1984)

Prawdziwy koniec wielkiej wojny (1957) (gość na przyjęciu)

Marynia (1983) (Malarz Świrski)

Perła w koronie (1971) (policjant Kopyrniok; nie występuje w czołówce)

Cafe "Pod Minogą" (1959) (powstaniec)

Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw
Qaqwqwrqw