recenzja (strona 26 z 53)

Odział superbohaterów stworzony na początku lat 60. przez Jacka Kirby’ego i Stana Lee powraca swoim drugim filmem.

Jeśli zastanawialiście się, skąd dystrybutor What Else!? Films wziął swoją nazwę, koniecznie obejrzyjcie "Alien vs. Ninja", które właśnie ukazało się jego nakładem. Z każdą kolejną niedorzeczną sceną będziecie mamrotali pod nosem „Co jeszcze?”, aby po chwili przecierać oczy ze zdumienia i robić głośne „pac” dłonią w czoło.

Nie wiem, czym wspomaga się scenarzysta Robert Bolesto, ale po "Córkach dancingu”, chcę numer jego szamana. Debiut Agnieszki Smoczyńskiej to zdecydowanie najbardziej szalona, niepoprawna i niezwykła rzecz, jaka od lat pojawiła się na naszych ekranach.

Wszyscy ci, którzy pamiętają "Śluby panieńskie", mogą czuć lekki niepokój w obliczu nowego filmu Filipa Bajona. Trwoga jest w pełni uprawiona, wszak reżyser "Arii dla atlety" ponownie majstruje przy klasycznym tekście, a to jak pamiętamy, ostatnim razem nie skończyło się dobrze. Teraz obyło się bez ofiar, przede wszystkim za sprawą pierwszorzędnej obsady.

Dwa najważniejsze wnioski płynące z seansu "Spongebob: na suchym lądzie" są następujące. Po pierwsze, to najbardziej absurdalna i zabawna rzecz, jaka trafiła na ekrany w tym roku. Po drugie, Paul Tibbitt i spółka przesiadując w studiu na pewno nie wspomagali się jedynie kawą i papierosami.

Najnowsza część jednej z najlepiej zarabiający serii w historii kina z piskiem opon wjechała na sklepowe półki. "Szybcy i wściekli 7" Jamesa Wana to film szczególny – z jednej strony bezlitośnie podnoszący poprzeczkę wszystkim twórcom kina akcji, z drugiej będący pożegnaniem z jego główną gwiazdą.

- I don’t know when I became such a piece of shit - mówi filigranowa blondynka. W tej banalnej deklaracji zawiera się cała prawda o życiu Cheryl – z dnia na dzień rujnującej swoje małżeństwo niegdyś szczęśliwej żony, która stając się uzależnioną od heroiny nimfomanką stacza się na dno z prędkością światła. Aby uporać się z demonami, młoda kobieta rzuca wszystko i rusza samotnie w pieszą wyprawę przez całe Stany Zjednoczone. Tak zaczyna się zdecydowanie jeden z najciekawszy filmów w aktorskim dorobku Reese Witherspoon.

Filmy pokroju "Morza Czarnego" Kevina Macdonalda dobitnie dowodzą, jak niezbadane i przewrotne bywają ścieżki hollywoodzkiej kariery. Bo czy zdobywca Oscara i reżyser "Ostatniego króla Szkocji" kiedykolwiek przypuszczał, że połączy siły z jednym z najlepszych brytyjskich aktorów średniego pokolenia, aby nakręcić... niskobudżetowy dramat rozgrywający się na łodzi podwodnej?

Motyw podróży w czasie to samograj, dający filmowcom wręcz nieograniczone pole do podopisu - nawet tym bez solidnego zaplecza finansowego. Wystarczy wspomnieć „Donniego Darko”, „Time Crimes” czy rewelacyjnego „Primera”. Dlatego „Projekt Almanach: Witajcie we wczoraj”, dodatkowo operujący poetyką found footage, już na starcie obiecywał wiele. Niestety, tu oprócz pieniędzy zabrakło czegoś jeszcze – pomysłu i odrobiny dobrych chęci.

Legendarny Bystry Bill powraca do kina po długiej przerwie – ostatni kinowy film z tej serii powstał bowiem w 1992 roku, trzymając się zresztą wiernie kreskówkowego oryginału.

Zygmunt Kałużyński pisał: "W każdym filmie, nawet najgorszym, można znaleźć choćby jedną scenę, jeden strzęp dialogu lub ujęcie, które ma w sobie oryginalną wartość, i dla niego warto obejrzeć całą, niedobrą resztę". W przypadku "Chappiego" chlubnym wyjątkiem będzie tytułowy robot, który jako jedyny wyszedł obronną ręką z niebywałego bajzlu, jaki zgotował nam Neill Blomkamp.