recenzje (strona 5 z 7)

Niewykluczone, że wszyscy fani "Blade Runnera” zastanawiają się, jak to się stało i co to za film, który pobił w amerykańskim box officie wyreżyserowaną przez samego Denisa Villeneuve’a kontynuację kultowego filmu Ridleya Scotta? Jakiś niespecjalnie drogi horror, raptem 5 mln budżetu, o sparafrazowanym bondowskim tytule – "Śmierć nadejdzie dziś”, po trzech dniach obecności w kinach zarobił ponad 26 mln dolarów! O co w ogóle chodzi?

Nigdy nie miałem słabości do tenisa, bo wydawał mi się dyscypliną sportu dla bogaczy, do których nie należę. Sądziłem, że mógłbym poczuć miętę do kortu, gdybym wżenił się w rodzinę potentatów przemysłu mięsnego lub powołano by mnie na szefa jakiejś rady nadzorczej. Ale mimo zerowego zainteresowania tenisem “Borg/McEnroe. Między odwagą a szaleństwem” oglądałem jak na szpilkach - film w kinach od 27 października.

Wystrzałowy dramat o rapującej białasce z Nowego Orleanu, gwiazdorski film katastroficzny, tragikomiczna animacja familijna, rumuńska psychodrama czy może polski dokument o biegaczach ekstremalnych? Na ekrany w ten weekend wchodzi osiem filmów, ale nie wszystkie są godne uwagi. Zobaczcie, na co warto iść do kina.

"Potworna rodzinka” to tragikomiczna historia o nieszczęśliwej rodzinie, która stawiając czoła przeciwnościom losu uczy się na nowo bliskości. To wszystko okraszono wampirami, wilkołakami i starożytnymi mumiami.

O tym, że młot Thorowi bardziej ciąży niż służy, można się było przekonać już w poprzednim filmie z serii. Jego utrata w jednej z początkowych sekwencji "Rangaroku" ma wymiar symboliczny: zapowiada złagodzenie klimatu i zmniejszenie rygoru właściwego większości marvelowskich produkcji: patosu, wartkiej akcji naszpikowanej scenami walk, przecinanych od czasu do czasu ogranymi bon motami.

Adaptacja głośnego norweskiego kryminału z Michaelem Fassbenderem, "Botoks" wśród horrorów, czy może słodko-gorzka komedia...o winie? Dla każdego coś miłego. Na wielkie ekrany w ten weekend wchodzą trzy ciekawe tytuły. O których warto pamiętać kupując bilet do kina, a które lepiej omijać szerokim łukiem?

Nie tak mroczny jak książkowy oryginał Jo Nesbo, lecz stylowo opowiedziany i trzymający w napięciu - taki jest pierwszy film o Harrym Hole'u, najsmutniejszym ze skandynawskich policjantów.

O pewnych rzeczach po prostu trzeba mówić głośno, nawet kilkadziesiąt lat po fakcie. "Ukryte działania" to ważny film ilustrujący wstydliwy okres w amerykańskiej historii, który zamiast uderzać w pretensjonalny ton dostarcza ciepłą i inspirującą opowieść.

W tym tygodniu uczta w kinach. Na największe zainteresowanie może liczyć wyczekiwana premiera "Blade Runnera 2049", ale warto zwrócić również zwrócić uwagę na "Twojego Vincenta" i "Fantastyczną kobietę".

Ten film to koronkowa robota. Najpierw zgrali w nim aktorzy, potem 125 artystów odmalowało ręcznie każdą z 65 tys. klatek. Gdyby pracowała nad tym jedna osoba, zajęłoby jej to 90 (!) lat. Trud się opłacił. Amerykański The Hollywood Reporter typuje dzieło Doroty Kobieli jako pewniaka do oscarowej nominacji. Do kin trafiła właśnie wizualna petarda.

Warto było czekać. “Blade Runner 2049” wychodzi daleko poza imitację oryginału. Trwająca niemal trzy godziny kontynuacja klasycznej dystopii jest utkana z obrazów tak gęstych, że ma się ochotę obejrzeć ją drugi raz natychmiast po pierwszym seansie. O fabule na prośbę reżysera i polskiego dystrybutora nie mogę nic napisać. Ale mogę napisać, jak ten film wygląda, a wygląda, jednym słowem, bosko.

Sprawa jest poważna, bo “Botoks” zobaczy milion, może dwa miliony widzów. Większość nie będzie zdawać sobie sprawy, że idzie na film, którego najważniejszym tematem jest aborcja. Nie każdy lubi oglądać w kinie naturalistyczne sceny porodów, umierający płód i kobietę kopulującą z psem (sic!), dlatego wypada napisać wprost: “Botoks” jest jak spreparowana naprędce, krzykliwa i odpychająca płachta antyaborcyjna.

Przykład najnowszego filmu Denijala Hasanovica pokazuje, że dopuszczenie do Konkursu Głównego na 42. FPFF większej liczby tytułów cofa nas do czasów, kiedy obok dzieł wybitnych, bądź bardzo dobrych prezentowano gdyńskiej publiczności produkcje co najwyżej przeciętne. "Catalina" należy niestety do tej drugiej kategorii.

42. FPFF niespodziewanie okazał się symboliczną zmianą warty w polskiej komedii. Reżyserski debiut Pawła Maślony (autor scenariusza do "Demona" Marcina Wrony) to kino, na jakie czekaliśmy. Szalone, wyzbyte zahamowań, a przede wszystkim cholernie zabawne. "Atak paniki" ma więc wszystko, czego zabrakło "Volcie" Juliusza Machulskiego.

Jeśli reżyserski debiut Jagody Szelc miałby posłużyć za prognostyk tegorocznej Gdyni, to zapowiada się jedna z najciekawszych edycji ostatnich lat. "Wieża. Jasny dzień" to film, jakiego polskie kino zdecydowanie jeszcze nie widziało.

Miłośnicy kina akcji będą zadowoleni. "American Assassin" co prawda tytułowej Ameryki nie odkrywa, ale zawiera wszystko to, czego spodziewamy się po niezłym kinie sensacyjnym. Wartka akcja, dynamiczne pościgi i sceny walk przy użyciu pięści, kałasznikowa, a nawet domowej roboty bomby atomowej.

Genialne "Requiem dla snu” czy wybitny "Zapaśnik” to filmy, którym wystarczy dać 5 minut, by wciągnęły bez reszty. Nic dziwnego, że nazwisko Aronofsky przyciąga jak magnes, a jego filmy są jednymi z najbardziej wyczekiwanych. Nie inaczej jest w tym roku, gdy na premierę czeka "Mother!”. I tutaj dochodzi do bardzo nieprzyjemnej niespodzianki. Obraz, którym powraca 48-letni Amerykanin mieliśmy okazję zobaczyć na trwającym właśnie festiwalu w Toronto i niestety nie mamy dobrych wieści.

Czy "Tarapaty” przynoszą antidotum na tarapaty, w jakich od lat znajduje się polskie kino młodzieżowe? Cóż, jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale film Marty Karwowskiej jest z pewnością krokiem w dobrym kierunku. Od 15 września każdy może przekonać się o tym w kinie.

Są takie filmy, po których nie należy spodziewać się niczego dobrego. Zwłaszcza jeśli ogląda się w kinie zwiastun i nawet te, w założeniu przecież jedne z najlepszych, sceny wywołują jedynie uczucie zażenowania. Debiut reżyserski Christopha Rurki potwierdza, że na niektóre produkcje nie należy dawać pieniędzy. Od jakiegoś czasu zresztą obecność w obsadzie Michała Milowicza świadczy wyłącznie o tym, że film należy omijać szerokim łukiem. Mało? Dodatkową "rekomendacją” niech będzie to, że "Na układy nie ma rady” zostało napisane przez Piotra Czaję, współscenarzystę "Kac Wawa".

Do tego filmu nie było łatwo dotrzeć. Kiedy na dobre straciliśmy już nadzieję, że ta pokazywana dwa lata temu na festiwalu w Wenecji reinterpretacja historii Romea i Julii w ogóle pojawi się na ekranach polskich kin – oto jest! I to pięknie się składa. W końcu niewiele bywa okazji, aby obejrzeć koprodukcję australijsko-vanuacką.

Na forach internetowych słychać jęki zawodu: nędza w kinach! Nie grają niczego dobrego! Zmieniam kino na Netflixa! Ale hola. Prawdą jest, że mamy sezon ogórkowy, ale jeśli przyjrzeć się repertuarowi bliżej, znajdziemy kilka ciekawych premier. Trzy z nich wchodzą na ekrany kin w ten weekend.

Na początek dwie zagadki. Pierwsza: ilu scenarzystów potrzeba, żeby napisać świetny scenariusz? Raczej mniej niż czterech. Druga: czy film, który określają następujące gatunki: horror, science fiction i fantasy oraz western okaże się tym, czemu warto poświęcić ponad półtorej godziny życia? Wysoce wątpliwe. Odpowiedzi na oba pytania to również jedna z najkrótszych możliwych recenzji "Mrocznej wieży" duńskiego reżysera Nikolaja Arcela.

Do kin wchodzi wyjątkowy film. "Kedi - sekretne życie kotów" opowiada o szczególnej relacji mieszkańców Stambułu z ulicznymi kotami. Nic specjalnego? A jednak! Ten koci film jest jednym z trzech najlepiej zarabiających nieanglojęzycznych dokumentów w USA. Wiele kociarzy nie kryje łez, gdy go ogląda, a psiarze... nawet ich rozkłada na łopatki. Zresztą zobaczcie sami.

Kiedy sześć lat temu w kinach pokazywano premierowo "Genezę planety małp” sceptycy zastanawiali się, co jeszcze można wymyślić w temacie człekokształtnych, które powoli acz skutecznie dążą do przejęcia władzy nad światem. Dziś już wiadomo, że tamte obawy były zupełnie niezasadne. Tymczasem mamy rok 2017, a "Wojna o planetę małp” to nie tylko najlepsza część trylogii, ale i jedyny w swoim rodzaju popis aktorskich umiejętności Andy’ego Serkisa. Gdyby ktokolwiek miał jeszcze wątpliwości, kto jest gwiazdą całej sagi.

"Atomic Blonde" nie będzie raczej wyświetlany na licealnych lekcjach historii poświęconych zimnej wojnie. Ale umówmy się, nie o to tu chodzi. David Leitch, który dał się poznać filmowemu światu przed trzema laty jako współreżyser głośnego "Johna Wicka", po raz kolejny w pierwszej kolejności stawia na widowisko. Historią posługując się jedynie jako tłem, choć przyznać trzeba, niezwykle efektownym.