recenzja (strona 19 z 53)

Są takie filmy, po których nie należy spodziewać się niczego dobrego. Zwłaszcza jeśli ogląda się w kinie zwiastun i nawet te, w założeniu przecież jedne z najlepszych, sceny wywołują jedynie uczucie zażenowania. Debiut reżyserski Christopha Rurki potwierdza, że na niektóre produkcje nie należy dawać pieniędzy. Od jakiegoś czasu zresztą obecność w obsadzie Michała Milowicza świadczy wyłącznie o tym, że film należy omijać szerokim łukiem. Mało? Dodatkową "rekomendacją” niech będzie to, że "Na układy nie ma rady” zostało napisane przez Piotra Czaję, współscenarzystę "Kac Wawa".

"Baba Jaga" jako przedstawiciel brytyjskiego kina grozy w zaskakujący sposób podchodzi do tytułowej postaci, czerpiąc pełnymi garściami nie tylko z europejskiego folkloru, ale także dalekowschodniej stylistyki. Czy z takiej mieszanki mógł powstać oryginalny horror z mocno zarysowanym wątkiem psychologicznym?

Do tego filmu nie było łatwo dotrzeć. Kiedy na dobre straciliśmy już nadzieję, że ta pokazywana dwa lata temu na festiwalu w Wenecji reinterpretacja historii Romea i Julii w ogóle pojawi się na ekranach polskich kin – oto jest! I to pięknie się składa. W końcu niewiele bywa okazji, aby obejrzeć koprodukcję australijsko-vanuacką.

Na forach internetowych słychać jęki zawodu: nędza w kinach! Nie grają niczego dobrego! Zmieniam kino na Netflixa! Ale hola. Prawdą jest, że mamy sezon ogórkowy, ale jeśli przyjrzeć się repertuarowi bliżej, znajdziemy kilka ciekawych premier. Trzy z nich wchodzą na ekrany kin w ten weekend.

Na początek dwie zagadki. Pierwsza: ilu scenarzystów potrzeba, żeby napisać świetny scenariusz? Raczej mniej niż czterech. Druga: czy film, który określają następujące gatunki: horror, science fiction i fantasy oraz western okaże się tym, czemu warto poświęcić ponad półtorej godziny życia? Wysoce wątpliwe. Odpowiedzi na oba pytania to również jedna z najkrótszych możliwych recenzji "Mrocznej wieży" duńskiego reżysera Nikolaja Arcela.

Do kin wchodzi wyjątkowy film. "Kedi - sekretne życie kotów" opowiada o szczególnej relacji mieszkańców Stambułu z ulicznymi kotami. Nic specjalnego? A jednak! Ten koci film jest jednym z trzech najlepiej zarabiających nieanglojęzycznych dokumentów w USA. Wiele kociarzy nie kryje łez, gdy go ogląda, a psiarze... nawet ich rozkłada na łopatki. Zresztą zobaczcie sami.

Francusko-belgijskiej koprodukcji, w którą zaangażowali się twórcy takich filmów jak "Żółwik Sammy" czy "Rodzinka nie z tej ziemi", brakuje rozmachu i technicznego zaawansowania najpopularniejszych animacji studia Dreamworks czy Disney/Pixar. Nie oznacza to jednak, że na seansie "Małej wielkiej stopy" nie można się dobrze bawić. Wręcz przeciwnie.

Kiedy sześć lat temu w kinach pokazywano premierowo "Genezę planety małp” sceptycy zastanawiali się, co jeszcze można wymyślić w temacie człekokształtnych, które powoli acz skutecznie dążą do przejęcia władzy nad światem. Dziś już wiadomo, że tamte obawy były zupełnie niezasadne. Tymczasem mamy rok 2017, a "Wojna o planetę małp” to nie tylko najlepsza część trylogii, ale i jedyny w swoim rodzaju popis aktorskich umiejętności Andy’ego Serkisa. Gdyby ktokolwiek miał jeszcze wątpliwości, kto jest gwiazdą całej sagi.

"Atomic Blonde" nie będzie raczej wyświetlany na licealnych lekcjach historii poświęconych zimnej wojnie. Ale umówmy się, nie o to tu chodzi. David Leitch, który dał się poznać filmowemu światu przed trzema laty jako współreżyser głośnego "Johna Wicka", po raz kolejny w pierwszej kolejności stawia na widowisko. Historią posługując się jedynie jako tłem, choć przyznać trzeba, niezwykle efektownym.

Filmowi twórcy niechętnie ekranizują sztuki teatralne. Ich kameralność jest daleka od rozmachu, z jakim kojarzą się współczesne kinematograficzne dzieła grane w multipleksach. Jednak to właśnie te przeniesione prosto ze sceny historie dostarczają często większych emocji niż niejedna megaprodukcja z wielomilionowym budżetem. To tu aktorzy mają prawdziwe pole do popisu, o czym możemy przekonać się, oglądając "Płoty" ("Fences").

Wakacje, protesty w całym kraju. Jest wiele powodów, żeby zapomnieć o tym, co dzieje się w kinach. Tymczasem bardzo dawno w sezonie letnim - uchodzącym wśród kiniarzy za sezon martwy - nie widzieliśmy tak wiele ciekawych filmów. "Dunkierka", "21 x Nowy Jork", "Kapitan Majtas: Pierwszy wielki film" - to najgorętsze tytuły w polskich kinach w ten weekend.

Nie dajcie się zniechęcić tytułowi – "Kapitan Majtas" to niegłupia kreskówka o sile przyjaźni, dziecięcych pasjach i znalezieniu wspólnego wroga, do tego niepozbawiona humoru i – wierzcie lub nie – z odniesieniami do obecnej sytuacji politycznej w Polsce.

"Nocne życie" to czwarty film wyreżyserowany przez Bena Affleca. Po sukcesie nagrodzonej trzema Oscarami "Operacji Argo" widzowie i krytycy wiązali z "Nocnym życiem" wielkie nadzieje. Film okazał się jednak finansową klęską, nie doczekał się także przychylnych recenzji. Dlatego też nawet nie trafił do kin w Polsce. Kinomani dopiero teraz – za sprawą premiery na DVD i Blu-ray mogą zapoznać się z "Nocnym życiem" i przekonać się na własne oczy, czy jest rzeczywiście aż tak źle, jak głosi wieść.

Zaskakująco powolne, niemal medytacyjne kino wojenne. Reżyser, który zrobił film o Mrocznym Rycerzu w depresji, opowiedział o ewakuacji żołnierzy z oblężonej Dunkierki środkami właściwymi dla dramatu psychologicznego. Nie brakuje w nim emocji, ba, “Dunkierka” buzuje od emocji, ale po filmie o spektakularnej akcji w głowie pozostaje głównie piękny, ale dziwnie chłodny obraz patrzących w dal zaniepokojonych żołnierzy na tle targanego historyczną zawieruchą wybrzeża. Czegoś tu jeszcze brakuje.

Wielu na tym filmie już od dawna wieszało psy, przekonując, że to po prostu nie może się udać. Raz, że kino superbohaterskie zaczęło powoli zjadać własny ogon, bo w parze z ilością niestety nie zawsze idzie jakość, dwa, że za kamerą stanął reżyser w zasadzie bez poważniejszego dorobku. Bo trudno za taki uznać horror "Klaun" czy skądinąd nieźle przyjęty niezależny thriller "Cop Car". Jon Watts może jednak służyć za sztandarowy przykład tego, że czasem warto wyjść poza producencką strefę komfortu i postawić na niezgraną kartę. Zupełnie niespodziewanie można trafić na Jokera.

Inteligentny, klimatyczny, trzymający w napięciu, mistrzowsko nakręcony. O którym horrorze, który ostatnio widzieliście, możecie tak powiedzieć? Nie pamiętacie? W takim razie idźcie do kina na "To przychodzi po zmroku".

Juliusz Machulski nakręcił komedię "Volta", która woła o pomstę do nieba. A może nie warto sięgać tak daleko, bo to film niskich lotów, mimo że ambicje miał wielkie jak ego głównego bohatera. Widać tu chęć stworzenia współczesnej satyry politycznej, komedii historycznej z elementami slapsticku i pocztówki Lublina, ale na dobrych chęciach się skończyło, bo Juliusz Machulski spadł z wysokiego konia i nakręcił zwyczajnie zły film poniżej swoich możliwości.

Żyjemy w ciekawych czasach. Czasach, w których esencję człowieka-nietoperza lepiej niż kino aktorskie uchwyciła kreskówka oparta na marce duńskich klocków. Przekonacie się o tym, sięgając po "Lego Batman: Film", który właśnie wylądował na Blu-ray i DVD.

- Reżyserzy w przejmujący sposób przedstawiają wyobcowanie bohaterki starającej się o uzyskanie statusu uchodźcy. Naszym oczom ukazuje się ksenofobiczna rzeczywistość wypełniona przez nieprzyjaznych urzędników, seksistowskich policjantów i składane przez sąsiadów "obywatelskie donosy" - pisze w recenzji filmu Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze Piotr Czerkawski. Światowa premiera dokończonego już po śmierci reżysera obrazu stała się jednym z najważniejszych wydarzeń MFF w Karlowych Warach, gdzie walczy on w konkursie głównym.

Porzućcie nadzieję wszyscy liczący na dobre kino. "Ukryte piękno" miało być w założeniu wzruszającą świąteczną opowieścią o szukaniu sensu życia w tragicznych chwilach. Twórcy celowali w oscarowe nuty, stawiając na łzawą historię i wielkie nazwiska. Gwiazdorska obsada rozbudziła oczekiwania widzów, chcących obejrzeć produkcję na wysokim poziomie. Niestety, końcowy efekt okazał się tak banalny, jak sam tytuł filmu i promujące go hasło: "wszyscy jesteśmy połączeni".

W kinach dwie ważne premiery: "Gru, Dru i Minionki" oraz brazylijski "Aquarius", w którym na wielki ekran powraca słynny brazylijski symbol seksu, 67-letnia dziś Sonia Braga. W nowym odcinku programu #infoteka Łukasz Knap w rozmowie z Maciejem Orłosiem odpowiada na pytanie, czy warto iść na te filmy do kina.

Niedawno debiutująca w polskich kinach "Wonder Woman"przerwała złą passę i miłośnicy ekranizacji komiksów DC wreszcie mają powód do dumy. Czy wytwórnia Warner Bros. pójdzie za ciosem i nadchodząca "Liga Sprawiedliwości" również zadowoli wyposzczonych fanów Batmana, Supermana i reszty ferajny? Przekonamy się w listopadzie, tymczasem na polski rynek DVD trafiła ciekawa propozycja od Galapagos – pełnometrażowa animacja "Liga Sprawiedliwości Mrok", która zaskoczy odbiorców znających wyłącznie mainstream DC Comics.

15 lat po pierwszej wizycie w Raccoon City Alice (Milla Jovovich) musi powrócić do źródła wszelkiego zła, by napisać ostatni rozdział swojej historii. A tym samym zakończyć niezwykle popularny i dochodowy cykl filmów, który od dawna wystawia cierpliwość i tolerancję fanów na ciężką próbę.

W komedii kulinarnej Juzo Itamiego, nazywanej niekiedy ramen westernem, właścicielka podupadającego baru szuka idealnego przepisu na japoński rosół. Zadanie karkołomne, bo jak sprawić - jak żąda od niej surowy nauczyciel - żeby wywar cechował się “szczerością, ale nie brakowało mu głębi i śmiałości”, a makaron był jednocześnie “zdecydowany, ale treściwy i pełen wigoru”?

To nie będzie pean pochwalny na cześć nowego filmu z Tomem Cruisem, to nie będzie też jego szlachetna obrona. Niestety nie jest to najlepszy w historii wyczyn amerykańskiego aktora, ale ku pokrzepieniu – raczej nie jest też najgorszy, jak już można było wyczytać w ocenach zagranicznych krytyków.